“ข้าไม่ได้เลี้ยงพวกมันไว้”
“พวกมันเป็นเสือดาวบนเขาชิงฮุยอยู่แล้ว หลายวันก่อนแม่เสือได้รับบาดเจ็บ จึงมาหาที่อารามเต๋าเพื่อขอความช่วยเหลือเอง”
“ข้ารักษาแผลให้นางแล้ว พวกมันก็เลยมาพักเป็นแขกที่นี่”
พูดจบ หลิวว่านเซินก็ยกมือขึ้นลูบหัวแม่เสือดาว
อะไรนะ?
มาเป็นแขก?
ทั้งห้าคนมองเขี้ยวที่โผล่พ้นปากของเสือดาวโตเต็มวัย สีหน้าต่างดูแปลกพิกล
อารามเต๋าบ้านไหนกันที่ต้อนรับเสือดาวป่าสองตัว?
แต่แม่เสือดาวกลับหรี่ตาลงใต้ฝ่ามือของหลิวว่านเซิน ทั้งยังแกว่งหางเบา ๆ
“พอได้แล้ว”
“อย่าขู่ผู้มาสักการะอีก กลับไปอยู่ที่ลานหลังได้แล้ว”
หลิวว่านเซินตบหน้าผากแม่เสือดาวเบา ๆ สองครั้ง
แม่เสือดาวเงยหน้ามองเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินไปทางลานหลังจริง ๆ
แต่ลูกเสือดาวตัวน้อยดูจะอาลัยอาวรณ์ มันเอาหัวถูขาหลิวว่านเซินไม่หยุด
“กลับไป”
หลิวว่านเซินพูดซ้ำอีกครั้ง
ลูกเสือดาวจึงยอมปล่อยอุ้งเท้า แล้ววิ่งตามแม่เสือไปด้วยขาสั้น ๆ ทั้งสี่ข้าง
จนเงาร่างเสือดาวทั้งสองหายลับไปหลังประตู คนหนุ่มสาวทั้งห้าจึงกล้าหายใจหอบออกมาเต็มปอด
“ผู้มีจิตศรัทธาทั้งหลาย เชิญไปที่วิหารด้านหน้า”
หลิวว่านเซินหันหลัง เดินนำไปยังวิหารเทพเจ้าสามองค์
เสี่ยวอวี้กับสือซื่อตามไปอย่างรวดเร็ว
อีกสามคนที่เหลือยืนนิ่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าตามทั้งสองไป
ชายหนุ่มที่เมื่อครู่ตั้งข้อสงสัยมากที่สุดเดินรั้งท้าย
ตอนก้าวข้ามบันไดหิน เขาหันกลับไปมองลานหลังอีกครั้ง
ตอนเพิ่งขึ้นเขามา เขาคิดเพียงว่ากำแพงลานทรุดโทรม ประตูภูเขาสีถลอก แม้แต่วัดเล็ก ๆ ในชนบทหลายแห่งก็ยังดูดีกว่าที่นี่
แต่หลังจากเห็นกับตาว่าเสือดาวป่าสองตัวเชื่อฟังคำสั่งของหลิวว่านเซิน เขาก็ไม่กล้ามองที่นี่เป็นเพียงอารามเต๋าผุพังอีกต่อไป