ให้เฝ้าอารามร้าง ไหงกลายเป็นเซียนซะงั้น?

ตอนที่ 9 นักพรต! ผมผิดไปแล้ว!

7 นาที· 1.6K คำ

ครึ่งปีผ่านไป เงินเดือนของเขายังคงมีแค่ 4,000 หยวน

คนที่เข้าทีมพร้อมกับเขาทยอยกันขึ้นสนามแข่งขันทีละคน

แม้แต่เพื่อนร่วมทีมที่ฝีมือด้อยกว่าเขา ยังได้สัญญาตัวจริงไปแล้ว

「ทำไมถึงไม่ให้ผมลงแข่ง?」

「มีครั้งไหนบ้างที่ผลงานฝึกซ้อมของผมไม่เป็นอันดับหนึ่งของทีม?」

วันนั้น โจวอวี่เฉินที่อดทนจนถึงขีดสุดบุกเข้าไปในห้องทำงานของโค้ช

「เพราะนายไม่รู้จักเล่นเป็นทีม」

「นายกวาดทรัพยากรของทีมไปหมด แล้วเพื่อนร่วมทีมจะพัฒนาได้ยังไง?」

「บอกให้ถอย นายก็ยังดึงดันจะไล่ฆ่าศัตรู」

「บอกให้ไปตีมังกร นายกลับไปแย่งคนอื่นฆ่า」

「การแข่งขันระดับอาชีพไม่ใช่เกมของคนคนเดียว」

「เมื่อไหร่ที่นายเรียนรู้การร่วมมือกับเพื่อนร่วมทีมได้ เมื่อนั้นค่อยเซ็นสัญญาตัวจริง」

โค้ชวางตารางการแข่งขันในมือลง เหลือบมองโจวอวี่เฉินแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

โจวอวี่เฉินฟาดมือลงบนโต๊ะ 「นายจงใจเล่นงานผมชัด ๆ!」

การทะเลาะกันลุกลามกลายเป็นการผลักอกกันอย่างรวดเร็ว

โจวอวี่เฉินเป็นฝ่ายชกก่อน

คืนนั้น ทีมประกาศดองเขาไว้ข้างสนาม

หลายปีต่อมา สัญญาหมดอายุ

สโมสรไม่ต่อสัญญา แถมยังไล่ให้เขาเก็บของออกไปทันที

ตอนอายุ 19 ปี โจวอวี่เฉินเข้าร่วมทีมอื่นในตำแหน่งป่า

อีกฝ่ายเสนอเงินเดือนปีละ 700,000 หยวน ตัวเลขนี้ห่างไกลจากหลักหลายล้านที่เขาเคยฝันไว้มาก

โจวอวี่เฉินโวยวายอยู่ตรงนั้น สุดท้ายผู้จัดการจึงเพิ่มให้อีก 100,000 หยวน ทั้งสองฝ่ายเซ็นสัญญากันด้วยเงินเดือนปีละ 800,000 หยวน

เมื่อเห็นเงินเดือนงวดแรกในบัญชีธนาคาร เขานั่งนับยอดเงินซ้ำถึงสามรอบ

ปีละ 800,000 หยวน ใช้ยังไงก็ไม่มีทางหมด

พอเริ่มแข่งซ้อม ปัญหาเก่า ๆ ก็โผล่ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป