หลิวว่านเซินถามโจวอวี่เฉินว่า “เจ้าผิดตรงไหน?”
โจวอวี่เฉินก้มหน้า มือทั้งสองยันพื้นไว้ “ท่านนักพรต ผมเอาแต่คิดว่าตัวเองเก่งกว่าคนอื่น ทุกคนควรต้องฟังผม”
“เพื่อนร่วมทีมตามผมไม่ทัน ผมก็หาว่าพวกเขาอ่อน”
“โค้ชไม่ให้ผมลงแข่ง ผมก็คิดว่าเขาจงใจเล่นงานผม”
“พอปู่กับย่าคอยดูแล ผมก็ข้าวของขว้างปา แถมขู่พวกท่านว่าจะฆ่าตัวตาย”
“ผมไม่เคยคิดถึงคนอื่นเลย”
“สุดท้าย นอกจากเล่นเกมแล้ว ผมก็ไม่เหลืออะไรเลย”
“ผมใช้ชีวิตจนกลายเป็นคนที่ทุกคนเกลียด...”
“ท่านนักพรต ผมผิดไปแล้วจริง ๆ!”
โจวอวี่เฉินร้องไห้จนน้ำตาไหลพราก เห็นได้ชัดว่าเขาเข้าใจชีวิตขึ้นมาแล้ว
“ถ้ามีโอกาสให้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เจ้าจะทำอย่างไร?”
หลิวว่านเซินรู้ว่า เด็กหนุ่มยังพอมีทางกลับตัวได้ เมื่อเขามองเห็นความผิดพลาดของตนเองเช่นนี้
โจวอวี่เฉินชะงักไป
ในวินาทีนั้น เสียงในใจบอกเขาว่าเขาก็ยังชอบเล่นเกม
และยังอยากเป็นนักกีฬาอาชีพอยู่เหมือนเดิม
ความฝันนั้นไม่ได้หายไปเพียงเพราะชีวิตที่ล้มเหลวในช่วงที่ผ่านมา
แต่เขาไม่อยากกลับไปอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยกล่องอาหารเดลิเวอรี ไม่อยากนอนอยู่บนเตียงคนไข้ และไม่อยากทำตัวต่อต้านอีกแล้ว
ถ้าเริ่มต้นใหม่ได้ เขาอยากกินข้าวให้เป็นเวลาและเข้านอนให้ตรงเวลา
อยากเลิกตะคอกใส่ปู่กับย่าทุกครั้งที่พูดด้วย
และอยากเรียนรู้การประสานงานกับเพื่อนร่วมทีม หลังแพ้การแข่งขันก็จะลองมองดูว่าตัวเองทำอะไรผิดไปก่อน
“ถ้าเจ้าอยากไล่ตามความฝันที่จะเป็นนักกีฬาอาชีพ ก็ไม่มีใครขวาง”
“การชอบเล่นเกมไม่ใช่เรื่องผิด”
“ถ้าแม้แต่การเป็นคนยังเรียนรู้ไม่ได้ ต่อให้ฝีมือดีแค่ไหนก็ไปได้ไม่ไกล”
“ทุกอย่างที่เจ้าเพิ่งประสบมา คือบทเรียนเตือนใจ”
“เจ้าจะเสียโอกาส เสียสุขภาพ สุดท้ายแม้แต่คนที่ห่วงใยเจ้าก็ถูกทำร้ายจนหมดใจ”
“ไล่ตามความฝันได้ แต่ก็ต้องใช้ชีวิตให้ดีด้วย”