“เถ้าแก่ คิดเงินด้วยครับ”
“นักพรต เมื่อกี้สาวคนนั้นตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ กระทะยังหล่นลงพื้นเลย แต่ดีที่ไม่ได้โดนใคร”
“ปกติพวกที่ไม่ได้อยู่ในตำบลก็ไม่รู้จักท่านนักพรตหรอกครับ”
เจ้าของซูเปอร์มาร์เก็ตหยิบเครื่องสแกนบาร์โค้ดขึ้นมา พลางนึกถึงใบหน้าซีดเผือดของหญิงสาวแล้วอดยิ้มเจื่อน ๆ ไม่ได้
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิวว่านเซินก้มมองแม่เสือดาวดอกไม้ ก่อนจะได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ
แม่เสือดาวกับลูกสาวบางครั้งก็ตามเขาลงเขามาด้วย ชาวตำบลหยางจึงชินกับภาพนี้กันแล้ว
แต่สำหรับคนหนุ่มสาวที่เพิ่งกลับบ้านมาเยี่ยมญาติช่วงตรุษจีน การเห็นเสือดาวป่าสองตัวอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตยังคงเป็นภาพที่ชวนตื่นตะลึงเกินไปหน่อย
“เถ้าแก่ ขอโทษด้วยนะครับ ทำให้คุณเดือดร้อนแล้ว”
“ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร ทุกคนรู้เรื่องวัดชิงเฟิงกับเสือดาวกันอยู่แล้ว ไม่ได้สร้างความลำบากอะไรหรอก”
เจ้าของร้านโบกมืออย่างใจกว้าง ก่อนจะชะโงกหน้าไปมองแม่เสือดาวที่นั่งหมอบอยู่นอกร้าน
แม่เสือดาวคล้ายจะรู้ว่าทั้งสองกำลังพูดถึงตัวเอง จึงเงยหัวขนาดใหญ่ขึ้นมาจ้องมองตรง ๆ
มือของเจ้าของร้านสั่นกลางอากาศเล็กน้อย ก่อนจะรีบเก็บกลับลงไปใต้เคาน์เตอร์ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ชินก็ส่วนชิน
แต่ถูกสัตว์ดุร้ายตัวใหญ่ขนาดนี้จ้องอยู่ จะให้ไม่รู้สึกขนลุกเลยก็คงไม่ได้~
“จริงสิ นักพรต ทำพิธีสะเดาะเคราะห์เป็นไหมครับ?”
“พอทำได้บ้าง หากเถ้าแก่ต้องการ ก็ไปหาผมที่วัดชิงเฟิงได้”
“สีหน้าของเถ้าแก่ดูสดใส โชควาสนากำลังรุ่ง ช่วงนี้คงราบรื่นไม่น้อย ดูไม่เหมือนเจอสิ่งชั่วร้ายอะไรนะ”