กาลเวลาผันผ่าน วันคืนในภาพลวงตาดำเนินต่อไปปีแล้วปีเล่า
หลังออกจากโรงเรียน เฟยเฟยถึงได้รู้ว่า โลกภายนอกไม่ได้ตามใจเธอเหมือนคุณย่า
เจ้านายไม่สนว่าเธอจะพอใจหรือไม่ สนแค่ว่าเธอทำงานได้หรือเปล่า ลูกค้าไม่ยอมอ่อนข้อให้เพียงเพราะเธอยังเด็ก ส่วนเพื่อนร่วมงานก็ยิ่งไม่มีทางมารุมปลอบหลังเธออาละวาด
เธอเคยขว้างปาข้าวของ เคยเถียงหัวหน้า และเคยชี้หน้าด่าเพื่อนร่วมงานด้วยถ้อยคำหยาบคาย แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครยอมก้มหัวให้เธอสักคน
เธอตกงาน เงินเดือนถูกหัก แม้แต่เพื่อนร่วมห้องเช่าก็ยังโยนกระเป๋าสัมภาระของเธอออกนอกประตู บอกให้ไสหัวไปไหนก็ไป
แรกเริ่ม เฟยเฟยยังคิดว่าทั้งโลกจงใจกลั่นแกล้งตัวเอง
หลังจากหิวโหยอยู่หลายครั้ง ในที่สุดเธอก็เรียนรู้ที่จะหุบปาก
พอถูกหลอกอยู่หลายหน เธอก็เลิกเชื่อคนที่เพิ่งรู้จักกันไม่กี่วันแล้วตบอกสัญญาว่าจะดูแลเธอ
เด็กสาวที่เคยอยากด่าใครก็ด่า ไม่สบอารมณ์นิดหน่อยก็ขว้างข้าวของ ค่อย ๆ เรียนรู้ที่จะกลืนอารมณ์ร้ายกลับลงท้อง
เมื่อเจอลูกค้าที่รับมือยาก เธอก็ได้แต่ก้มหัวฝืนยิ้มขอโทษ
ครั้นเจอเจ้านายปากร้าย เธอก็ทำได้แค่หลบเข้าไปในผ้าห่มหลังเลิกงาน แล้วด่าเบา ๆ สักสองคำ ชีวิตค่อย ๆ ขัดเกลาหนามแหลมทั่วร่างของเธอจนเรียบมน
อิสรภาพที่แท้จริง ไม่ใช่อยากทำอะไรก็ทำได้ตามใจ
เธอต้องจ่ายค่าเช่า ค่าน้ำค่าไฟ หาอาหารใส่ท้อง ทั้งยังต้องอดทนกับคนที่เมื่อก่อนแค่มองหน้า เธอก็เดือดดาลแล้ว
นอกหอคอยงาช้าง ไม่มีใครสนว่าเธอเป็นใคร หรือจะถูกเอาเปรียบหรือไม่ หากเธอไร้ประโยชน์ ก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะได้รับความสนใจจากใครสักแวบ