ให้เฝ้าวิหารร้าง ไหงกลายเป็นเซียนซะงั้น?

ตอนที่ 106 ชี้แนะเด็กแสบ!

7 นาที· 1.5K คำ

【เนื้อหาภารกิจ: โปรดช่วยหูเหมยทำคำอธิษฐานให้สำเร็จ】

【รางวัลภารกิจ: ค่าธูปเทียน 100 แต้ม วิชา《ย่อระยะทาง》】

【ภารกิจล้มเหลว: ไม่มีบทลงโทษ】

หลิวว่านเซินยิ้มบาง ๆ

ย่อระยะทางงั้นหรือ?

ของดี!

นี่เป็นวิชาสนับสนุนที่เขาขาดอยู่พอดี

แม้การเหาะกระบี่จะรวดเร็ว แต่ไม่เหมาะจะใช้ต่อหน้าคนธรรมดาตามใจชอบ หากฝึกวิชาย่อระยะทางได้ ต่อไปไม่ว่าจะลงเขาไปทำธุระหรือเดินทางระยะใกล้ก็สะดวกขึ้นมาก

ภารกิจนี้ควรค่าแก่การลงมือทำ

ผ่านไปครู่หนึ่ง ผู้มาสักการะคนอื่น ๆ ในตำหนักก็ไหว้ธูปเสร็จและทยอยออกจากวัดชิงเฟิง

หูเหมยไม่ได้ตามคนอื่นออกไป กลับคว้าตัวหลานสาวที่ทำหน้าหงุดหงิดไว้ แล้วพามายังโต๊ะบูชาด้านข้าง

「อุบาสิกามีเรื่องใดให้ช่วยหรือ」

หลิวว่านเซินนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ มองยายหลานทั้งสองอย่างสงบนิ่ง

「นักพรต ช่วยดูให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ」

「หลานสาวฉันยังพอแก้ไขได้ไหม」

เสียงของหูเหมยขมขื่น นิ้วทั้งห้าที่กำข้อมือหลานสาวไว้สั่นน้อย ๆ

「จะแก้อะไรอีกล่ะ!」

「ฉันเป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ」

「ตาแก่จู้จี้อย่างเธอนั่นแหละ ต้องพาฉันมาที่แบบนี้ให้ขายหน้า ฉันไม่ต้องรักษาหน้าบ้างหรือไง!」

เฟยเฟยสะบัดมือคุณยายออกอย่างแรง คำพูดคำจาไร้ความเคารพแม้แต่น้อย

หลิวว่านเซินขมวดคิ้วเล็กน้อย หากไม่ใช่สถานที่แบบนี้ เขาคงอยากตบสักฉาดจริง ๆ

เด็กที่ไม่รู้จักกาลเทศะช่างน่ารังเกียจ คุณยายอุตส่าห์เลี้ยงดูจนโตอย่างยากลำบาก สุดท้ายกลับถูกเรียกว่าตาแก่หรือ?

แต่ถึงอย่างไรหลิวว่านเซินก็เป็นเพียงคนนอก หากลงมือก็มีแต่จะหาเรื่องใส่ตัว และไม่อาจแก้ปัญหาที่ต้นเหตุได้

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป