“เจ้าลิงน้อย พูดถูกไหม?”
หลิวว่านเซินยกมือช่วยจัดท่าจับกระบี่ให้เจ้าลิงน้อย พลางเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
“จี๊ ๆ!”
เจ้าลิงน้อยจะฟังรู้เรื่องได้อย่างไร รู้เพียงว่าตัวเองมีอาวุธใหม่แล้ว จึงกอดกระบี่ไม้ด้วยความตื่นเต้น
“เห็นไหม มันก็เห็นด้วยกับคำพูดของข้า”
“หลิวว่านเซิน นายจะไร้ยางอายไปกว่านี้ได้อีกไหม?”
ซูอวิ้นกลอกตา กระบี่ไม้ในมือสะบัดเป็นดอกกระบี่
“นายคิดจะสอนมันฝึกกระบี่จริง ๆ เหรอ?”
“ทำไมจะสอนไม่ได้?”
“ลองคิดดูสิ ถ้าฝึกลิงตัวหนึ่งให้กลายเป็นนักกระบี่รุ่นหนึ่งได้ คงน่าภูมิใจไม่น้อย”
“นี่เรียกว่าความภูมิใจเหรอ?”
“นายมันแค่มีรสนิยมประหลาดชัด ๆ!”
ซูอวิ้นพูดอย่างไม่ไว้หน้า
“แค่ก ไม่ต้องไปสนใจรายละเอียดพวกนั้นหรอก”
หลิวว่านเซินกระแอมกลบเกลื่อน ก่อนเงยหน้ามองไปไกล ๆ เพื่อซ่อนความกระอักกระอ่วน
เจ้าลิงน้อยยังคงจมอยู่กับความยินดีที่ได้กระบี่ไม้ มันเลียนแบบท่าทางของหลิวว่านเซินเมื่อครู่ แล้วแทงไปข้างหน้า แต่กลับออกแรงมากเกินไปจนทั้งตัวพุ่งหน้าคะมำลงไปในสนามหญ้า
“จี๊!”
“ค่อย ๆ ฝึกไป นักกระบี่ไม่ได้สำเร็จกันในวันเดียวหรอก”
หลิวว่านเซินกลั้นหัวเราะ พลางหิ้วมันขึ้นมาจากพื้น
ซูอวิ้นมองคนกับลิงคู่นั้น พลันนึกภาพเหตุการณ์สุดเหลือเชื่อที่ในอนาคตเขาชิงฮุยจะมีนักกระบี่ลิงปรากฏตัวขึ้นได้แล้ว
หลังฝึกยามเช้าเสร็จ เจ้าลิงน้อยก็พาดกระบี่ไม้จิ๋วไว้บนบ่า เชิดหน้าอกเดินออกจากประตูอาราม
มันต้องรีบกลับไปอวดพวกเพื่อน ๆ ให้เห็นว่าตอนนี้ตัวเองก็เป็นลิงที่มีกระบี่แล้ว!
ไม่นาน ไอร้อนจาง ๆ ก็ลอยขึ้นจากห้องครัว อาหารเช้าง่าย ๆ ถูกยกมาวางบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองกินข้าวเสร็จ อารามชิงเฟิงก็เริ่มต้นวันใหม่
เมื่อใกล้เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ อุณหภูมิบนเขาก็อุ่นขึ้นทุกวัน สายลมเย็นพัดผ่านกำแพงลาน กิ่งไม้ไหวเอนเบา ๆ ตามแรงลม ยอดอ่อนบนต้นไม้สั่นไหวตามไปด้วย