“ทำไมมือคนไข้ถึงมีอะไรติดอยู่?”
“ก่อนผ่าตัดไม่ได้ทำความสะอาดให้เรียบร้อยหรือ?”
พยาบาลหลายคนมองตามสายตาของเขา ก่อนจะชะงักงันไปทันที
“ตรงไหนกัน...”
เสียงพลันขาดหาย ทุกคนต่างเห็นยันต์แผ่นนั้นแล้ว
“ก่อนผ่าตัดตรวจดูชัดเจนแล้ว ถ้ามีลวดลายแบบนี้ พวกเราต้องเช็ดออกแน่”
“ฉันก็จำได้ว่าไม่มีนะ”
พยาบาลทั้งสองสบตากัน ไม่มีใครอธิบายได้ว่ายันต์ปรากฏขึ้นมาเองได้อย่างไร
ศัลยแพทย์ขมวดคิ้วเดินเข้าไปใกล้ พลิกฝ่ามือของหญิงชราดูด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็เหมือนเพิ่งวาดลงไปเมื่อครู่นี้
หรือระหว่างผ่าตัดทุกคนตั้งใจมากเกินไปจนไม่มีใครสังเกตเห็น?
แต่การตรวจร่างกายก่อนผ่าตัดจะผิดพลาดพร้อมกันทุกคนได้อย่างไร?
“เช็ดออกเถอะ”
“อย่าเอาเรื่องนี้ไปพูดข้างนอก เดี๋ยวญาติคนไข้จะเข้าใจผิด”
ศัลยแพทย์ที่เหนื่อยล้ายกมือกดหว่างคิ้ว สุดท้ายก็สรุปว่าเป็นความบกพร่องในการตรวจร่างกายก่อนผ่าตัด
พยาบาลหยิบผ้าฝ้ายทางการแพทย์มาเช็ดฝ่ามือหญิงชราซ้ำไปซ้ำมา แต่ยันต์กลับจางลงเพียงเล็กน้อย ไม่ได้หายไปทั้งหมด
ทุกคนยิ่งรู้สึกประหลาดใจ แต่ไม่มีใครพูดอะไรต่อ
ไม่นาน เตียงคนไข้ก็ถูกเข็นออกจากห้องผ่าตัด ไปตามทางเดินมุ่งหน้าสู่ห้องพักผู้ป่วยพิเศษ
ไม่นานหลังจากนั้น เซียวเหยียนเหยียนก็รีบรุดมาถึงโรงพยาบาล
แม่เสือดาวพาเธอมาส่งถึงตรอกเงียบสงบใกล้ ๆ เท่านั้น จากนั้นก็หันกลับไปยังเขาชิงฮุย จึงไม่ได้ทำให้เกิดความวุ่นวายแต่อย่างใด
“คุณหมอ ยายของฉันเป็นยังไงบ้างคะ?”
เซียวเหยียนเหยียนวิ่งกะเผลกเข้าไปหาศัลยแพทย์ ใบหน้าซีดเผือดเต็มไปด้วยความกังวล
“การผ่าตัดสำเร็จด้วยดี”