ยันต์คุ้มภัยธรรมดาไม่อาจช่วยชายชราที่อาจสิ้นใจบนเตียงผ่าตัดได้ทุกเมื่อ
วิธีเดียวที่ทำได้ คืออาศัยสายสัมพันธ์ทางสายเลือดและเหตุปัจจัยระหว่างเซียวเหยียนเหยียนกับคุณย่า ส่งยันต์ไปถึงตัวชายชราโดยตรง
พลังแห่งเหตุปัจจัยนั้นลี้ลับยากหยั่งถึง แม้หลิวว่านเซินจะเข้าสู่ขั้นสร้างฐานช่วงกลางแล้ว แต่เขาก็เคยเห็นวิธีการคล้ายกันนี้เพียงในมรดกสืบทอด ไม่เคยลองทำจริงสักครั้ง
“ซูอวิ้น มากับข้า”
กล่าวจบ หลิวว่านเซินก็หันไปยังโต๊ะเตี้ยด้านข้าง
“ว่านเซิน ต้องเตรียมอะไรบ้าง?”
ซูอวิ้นสังเกตเห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป จึงรีบตามไปทันที
“เตรียมพู่กันวิเศษ ชาด และหมึกเขม่ามาให้พร้อม”
“อีกเดี๋ยวถ้าสีหน้าข้าผิดปกติ เจ้าคอยถ่ายพลังปราณให้ข้าจากด้านหลัง อย่าหยุดเด็ดขาด”
สิ้นเสียง หลิวว่านเซินก็เก็บกระดาษเหลืองบนโต๊ะเตี้ยไปไว้ข้าง ๆ เหลือไว้เพียงพู่กัน หมึก และแท่นฝนหมึก
ซูอวิ้นเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ได้ ข้าจะคอยดูเจ้า”
นับตั้งแต่เริ่มต้นเส้นทางบำเพ็ญเพียร นี่เป็นครั้งแรกที่ซูอวิ้นเห็นหลิวว่านเซินระมัดระวังถึงเพียงนี้
เซียวเหยียนเหยียนยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าขยับมือเท้าแม้แต่น้อย เกรงว่าจะรบกวนนักพรตทั้งสอง
“เซียวเหยียนเหยียน แบมือขวา หงายฝ่ามือวางบนโต๊ะ”
“ต่อจากนี้ไม่ว่าจะเห็นอะไร ก็อย่าขยับ”
“เข้าใจแล้วค่ะ”
เซียวเหยียนเหยียนทำตาม ยื่นมือขวาออกไป วางฝ่ามือแนบกับพื้นไม้เย็นเฉียบ
จากนั้นหลิวว่านเซินก็ตักชาดกับหมึกเขม่ามาผสมลงในแท่นฝนหมึกตามสัดส่วนพิเศษ กลิ่นชาดจาง ๆ พลันลอยอวล
ครู่ต่อมา หลิวว่านเซินหยิบพู่กันวิเศษขึ้นมา จุ่มปลายพู่กันลงในหมึกชาดจนชุ่ม ส่วนมืออีกข้างประสานเป็นตราประทับอาคมซับซ้อน
กลางอากาศ เส้นใยที่แทบโปร่งใสสายหนึ่งปรากฏขึ้นจากร่างของเซียวเหยียนเหยียน ทอดตรงไปยังสถานที่ห่างไกลซึ่งดวงตาของมนุษย์ธรรมดาไม่อาจมองเห็น