กู้เทียนเช่อยิ่งฟังกู้ชิงพูด ก็ยิ่งตื่นตะลึงในใจ
เขานำทัพมาครึ่งชีวิต ย่อมรู้ดีว่าสิ่งของทั้งสองอย่างนี้มีความสำคัญในสนามรบเพียงใด ไม่ต้องให้เจ้าสิบเจ็ดบอก เขาก็เข้าใจ
เขาไม่ตอบ เพียงหยิบแบบแปลนขึ้นมาพลิกดูซ้ำไปซ้ำมาอย่างเงียบงัน
“เกือกม้าเหล็ก อานม้า โกลน!”
กู้เทียนเช่อทวนสามคำนี้ไปมาสามรอบ
จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองกู้ชิงด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
“หวังผิง” กู้เทียนเช่อเรียก
“ฝ่าบาท หนูไฉอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้าคิดเห็นอย่างไร”
หวังผิงรีบคุกเข่ารับแบบแปลนด้วยสองมือ แล้วพินิจดูอย่างละเอียดสามรอบ
“ฝ่าบาท หนูไฉไม่เข้าใจเรื่องทหารม้า แต่ดูออกว่าเกือกม้าเหล็กที่องค์ชายเจ็ดทรงออกแบบ ก็เหมือนกับการสวมรองเท้าให้ม้าพ่ะย่ะค่ะ”
“แล้วเจ้าคิดว่าเป็นอย่างไร” กู้เทียนเช่อลูบเคราพลางถาม
“ฝ่าบาท หนูไฉเห็นว่าการออกแบบขององค์ชายเจ็ดล้ำเลิศราวเทพเซียน ดูเผินๆ เหมือนเพียงสวมรองเท้าให้ม้า แต่หลายร้อยปีมานี้กลับไม่มีผู้ใดคิดได้พ่ะย่ะค่ะ”
กู้เทียนเช่อเหลือบมองเขา
“หึ ที่เจ้าพูดมาก็ใช่ว่าจะไร้เหตุผล เพียงแต่ผู้คนเอาแต่จ้องตำราอยู่ทั้งวัน ใครจะใส่ใจเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้”
“เสด็จพ่อ มิใช่มีเพียงลูกที่คิดเรื่องนี้ได้ แต่คนอื่นที่คิดได้เช่นเดียวกับลูก กลับไม่มีช่องทางถวายสิ่งที่คิดแก่พระองค์พ่ะย่ะค่ะ”
คำพูดของกู้ชิงทำให้กู้เทียนเช่อถึงกับนิ่งงัน
เขาจะไม่รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร
แต่ตั้งแต่การสอบขุนนางเฟื่องฟูขึ้นมา ตลอดหลายร้อยปี แผ่นดินนี้ก็เป็นไปตามระเบียบเช่นนี้
แม้เขาจะเป็นฮ่องเต้ ก็ใช่ว่าจะเปลี่ยนแปลงได้ตามใจ
“พอแล้วๆ อย่าได้พูดจาไร้สาระ หวังผิง จงส่งคนไปยังสำนักศัสตราวุธโดยเร็ว ให้สร้างของที่ใช้ได้สักชุดตามแบบแปลนนี้มาทดลองดู หากใช้ได้ผลจริง เราจะมีพระบัญชาให้ช่างทั่วแผ่นดินสร้างตามแบบ”
“แต่หากใช้ไม่ได้ผล เจ้าสิบเจ็ด...” กู้เทียนเช่อเหลือบมองกู้ชิงอีกครั้ง
“หากใช้ไม่ได้ผล เสด็จพ่อก็ทรงลงโทษลูกด้วยไม้กระดานได้เลยพ่ะย่ะค่ะ” กู้ชิงยิ้มแย้มพลางประสานมือคำนับ
ใบหน้ากู้เทียนเช่อยังคงไร้ความรู้สึก ทว่าในใจกลับตื่นเต้นจนแทบอดกลั้นไม่ไหว
ในบรรดาบุตรชายหลายคนของเขา เจ้าสิบเจ็ดช่างเหมือนเขาที่สุดจริงๆ
เฉลียวฉลาดทั้งยังหัวไว!
หวังผิงรับพระบัญชาแล้วประคองแบบแปลนด้วยสองมือ ก่อนก้าวออกจากประตูตำหนักอย่างรวดเร็ว
ชั่วพริบตา ในห้องทรงพระอักษรก็เหลือเพียงสองพ่อลูก กู้เทียนเช่อกับกู้ชิง
คราวนี้กู้เทียนเช่อจึงหันกลับมามองกู้ชิงที่ยังนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร
“เจ้าหนู เทพเซียนให้ของเจ้าเพียงเท่านี้หรือ”
“เสด็จพ่อ ของที่เทพเซียนประทานให้ ไม่ควรโลภมากพ่ะย่ะค่ะ”
กู้ชิงหัวเราะหึๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แล้วกล่าวอย่างมีเหตุผลว่า
“ท่านเซียนเฒ่าบอกว่า นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบลูก ขอเพียงลูกทำตามที่ท่านเซียนเฒ่าบอก ต่อไปย่อมมีของดีอีกมากมายพ่ะย่ะค่ะ”
“เช่นนั้นยังไม่รีบลุกขึ้นอีกหรือ อย่างไร จะให้เราสละราชบัลลังก์ให้เจ้าบัดนี้หรือ”
กู้ชิงได้ยินดังนั้นก็สะดุ้ง รีบลุกขึ้นทันที
แม้เขาจะข้ามภพมา และปกติจะใช้ชีวิตอย่างไม่ยึดติดธรรมเนียม
แต่กับบัลลังก์มังกรซึ่งเป็นสิ่งอ่อนไหวเช่นนี้
เขาก็ไม่กล้าล่วงเกินโดยง่าย
“ฮะๆ เสด็จพ่อ ลูกเพียงดีใจไปชั่วขณะพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อเห็นท่าทางของเจ้าสิบเจ็ด กู้เทียนเช่อก็ถอนหายใจยาว มิได้กล่าวสิ่งใด
ทว่ากู้ชิงเข้าใจดีอยู่แก่ใจ
เสด็จพ่อผู้ฉลาดเป็นกรดของเขาเมื่อครู่ยังกล่าวหาว่าเขาพูดจาเหลวไหล แต่พอเห็นแบบแปลนก็เปลี่ยนคำเรียกเสียแล้ว แถมยังเรียกมันว่าของล้ำค่าอีก
ก็แค่นั่งบนบัลลังก์มังกรอยู่ครู่เดียวมิใช่หรือ
วันหน้าเขาก็ต้องสืบทอดราชบัลลังก์นี้อยู่ดี
“เอาละ เรื่องของเจ้ากับหลินหร่านชิว เรามีพระบัญชาไปแล้ว หลินจือต้งย่อมไม่ปฏิเสธ หากไม่มีธุระอื่น ก็กลับไปเตรียมงานแต่งเสีย”
กู้เทียนเช่อเห็นบุตรชายคนที่เจ็ดแล้วก็ปวดหัว
จึงคิดส่งเขาออกไปให้พ้นๆ
กู้ชิงก็คิดเช่นนั้นอยู่แล้ว
วันนี้ก่อเรื่องวุ่นวายมามากพอแล้ว กลับไปอยู่เป็นเพื่อนว่าที่ภรรยาจะดีกว่า
เมื่อนึกถึงหลินหร่านชิวผู้มีผิวพรรณผ่องใสที่กำลังรอเขาอยู่ในจวน
ตันเถียนของกู้ชิงก็พลันมีพลังสายหนึ่งเอ่อล้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
“ขอบพระทัยเสด็จพ่อที่ทรงเมตตา ลูกทูลลา!”
“ไสหัวไป!”
กู้ชิงฉีกยิ้มแล้วหมุนตัวจากไป
เรื่องเทพเซียนในวันนี้ได้หว่านเมล็ดพันธุ์ไว้ในใจเสด็จพ่อแล้ว
ต่อจากนี้ก็เพียงค่อยๆ พิสูจน์คำพูดของตนทีละขั้น
จริงสิ ก่อนหน้านี้ระบบยังมอบโอสถหลอมกายหยวนปฐพีให้เขาเป็นรางวัลมิใช่หรือ
แม้ไม่รู้ว่าโอสถนี้มีประโยชน์อย่างไร แต่ฟังจากชื่อก็รู้ว่าเป็นของดีสำหรับขัดเกลากาย
ยามนี้ธุระเสร็จสิ้นแล้ว กลับจวนไปศึกษาดูดีกว่า
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ กู้ชิงก็อดฮัมเพลงเบาๆ ไม่ได้
ขณะนั้น ด้านนอกตำหนักใหญ่ องค์รัชทายาทยังคงยืนอยู่ใต้ชายคาระเบียง
พอเห็นกู้ชิงเดินออกมา สายตาของกู้เลี่ยก็แทบจะสังหารคนได้
กู้ชิงจงใจทำเป็นมองไม่เห็นกู้เลี่ย สีหน้าภาคภูมิใจ ก่อนจากไป
กู้เลี่ยโกรธจนชี้หน้าขันทีน้อยสองคนข้างกายแล้วด่าทอ
“พวกเจ้าสองคนตาบอดหรือไร มองไม่เห็นองค์รัชทายาทอย่างข้าหรือ เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะสั่งให้คนควักลูกตาพวกเจ้าออกมา!”
โทสะของกู้เลี่ยทำให้ขันทีน้อยทั้งสองซึ่งขวัญอ่อนอยู่แล้ว ตกใจจนคุกเข่าตัวสั่นงันงก
“องค์รัชทายาทโปรดไว้ชีวิต หนูไฉ... หนูไฉมิได้ตั้งใจมองไม่เห็นพระองค์พ่ะย่ะค่ะ”
กู้ชิงได้ยินเสียงเอะอะจากด้านหลังอย่างชัดเจน
แต่เขาไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
อย่างไรเสียวันนี้เขากับองค์รัชทายาทก็คล้ายจะแตกหักกันแล้ว ย่อมไม่จำเป็นต้องรักษาหน้าให้อีกฝ่าย
เมื่อออกจากวัง กู้ชิงก็ขี่ม้าไปยังจวนโหวอันติ้ง
จวนโหวอันติ้งตั้งอยู่ทางตะวันตกของนครหลวง
ตัวจวนมีขนาดปานกลาง
หน้าประตูมีสิงโตหินสองตัวตั้งอยู่ ฐานสลักอักษรสามคำว่า “โหวอันติ้ง”
ผู้ที่อาศัยอยู่ในนครหลวงมาแต่เดิมล้วนรู้ว่า ที่นี่คือจวนโหวอันติ้ง
นับตั้งแต่ต้าเฉียนสถาปนาแผ่นดิน จวนโหวอันติ้งก็สืบทอดมาถึงสามชั่วคนแล้ว
ท่านโหวรุ่นแรกติดตามปฐมจักรพรรดิกรำศึกสร้างแผ่นดิน บุกตะลุยผ่านดาบและหอกจนได้รับบรรดาศักดิ์
ส่วนบุรุษตระกูลหลินรุ่นที่สองและสามก็เจริญรอยตามบรรพชน ออกรบในสนามเพื่อสละชีพปกป้องแผ่นดิน
กล่าวได้ว่าตระกูลหลินภักดีและกล้าหาญสืบมาจนถึงบัดนี้ มีผู้พลีชีพในสนามรบถึงแปดคน
เป็นเพราะชีวิตทั้งแปดที่สละให้ต้าเฉียน จวนโหวอันติ้งจึงมีเกียรติยศและความมั่งคั่งดังเช่นทุกวันนี้
โหวอันติ้งคนปัจจุบัน หลินจือต้ง มีอายุเกินห้าสิบปีแล้ว ผมหงอกไปครึ่งศีรษะ ทว่ากระนั้นยังคงกระปรี้กระเปร่า
หลินจือต้งมีบุตรชายสามคน บุตรสาวหกคน
หลินหร่านชิวเป็นบุตรสาวคนโต และเป็นดวงใจของเขา
“ท่านพ่อตา ข้ามาเยี่ยมท่านแล้ว”
หลังลงจากม้า กู้ชิงก็เดินเข้าไปเคาะประตูทันที
ขณะนั้นหลินจือต้งกำลังดื่มชาและชมทิวทัศน์อยู่ในศาลากลางลานจวน
พ่อบ้านเฒ่าอู๋วิ่งเหยาะๆ มาหาหลินจือต้ง
“ท่านโหว ท่านโหว เกิดเรื่องใหญ่แล้ว คุณหนูใหญ่ นาง...”
หลินจือต้งวางถ้วยชา ยืดเส้นยืดสาย มิได้ใส่ใจกับคำพูดของพ่อบ้านอู๋แม้แต่น้อย
“หร่านชิวแขวนคอตาย หรือดื่มยาพิษ”
ดูราวกับเข้าใจนิสัยของบุตรสาวคนนี้ดี หลินจือต้งจึงมิได้ตื่นตระหนกมากนัก
“ท่านโหว คุณหนูใหญ่อยู่ในศาลบรรพชน คุกเข่าต่อหน้าป้ายบรรพชน มือถือผ้าขาวเส้นหนึ่ง บอกว่าจะผูกคอตายต่อหน้าบรรพชนขอรับ”
“เด็กสาวตัวแสบผู้นี้ จะก่อเรื่องก็ช่างเถิด ไยต้องไปก่อเรื่องหน้าป้ายบรรพชนด้วย”
เดิมทีหลินจือต้งยังมีสีหน้าไม่ใส่ใจ แต่พอได้ยินว่าบุตรสาวคนโตถึงกับไปก่อเรื่องในศาลบรรพชน คิ้วก็ขมวดเข้าหากันทันที
“ไป! จงตามข้าไปศาลบรรพชนโดยเร็ว”