รถแล่นตรงไปยังอาคารองค์กรประจำอำเภอตลอดทาง
พอรถจอด ซุนเทียนไฉก็รีบร้อนลงจากรถทันที ซูเหมียวเหมียวกับคนอื่น ๆ รีบตามลงไปเช่นกัน
เพื่อไม่ให้คนอื่นหาเรื่องซูเหมียวเหมียวกับพวกพ้อง ซุนเทียนไฉจึงเดินขึ้นตึกไปตรง ๆ
คนที่สังเกตเห็นพวกเขาตั้งท่าจะขวาง แต่พอเห็นชัดว่าคนที่นำหน้าคือซุนเทียนไฉ ก็ไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเข้ามา
นี่คือผู้อำนวยการซุนที่เพิ่งเลื่อนตำแหน่งมา จะมาที่นี่ทำไมกัน?
แถมยังดูเหมือนมาสอบสวนเอาความแบบนี้อีก ชายคนนั้นรีบวิ่งขึ้นตึกจากอีกทาง
ซุนเทียนไฉเพิ่งขึ้นไปได้ไม่นาน ก็มีคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาอย่างเร่งรีบ
“ผู้อำนวยการซุน ลมอะไรหอบคุณมาถึงที่นี่ครับ ทำไมไม่แจ้งพวกเราล่วงหน้าสักหน่อย?” ชายคนนี้เป็นเลขาของผู้นำอำเภอ
“หัวหน้าของคุณอยู่ไหน?” ซุนเทียนไฉถามเสียงเย็น
“ตอนนี้หัวหน้ากำลังประชุมอยู่ครับ” เลขาพยายามประคองสถานการณ์ให้ซุนเทียนไฉใจเย็นลง
“ประชุมเหรอ? ดีเลย ฉันจะไปดูหน่อยว่าเขาประชุมอะไรกัน!” ซุนเทียนไฉพูดอย่างฮึดฮัด
“เอ่อ...” เลขาถึงกับชะงักไป
เขาคิดว่าพอพูดแบบนี้แล้ว อย่างน้อยซุนเทียนไฉก็น่าจะรอให้หัวหน้าประชุมเสร็จ แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะอยากไปห้องประชุมด้วยตัวเอง
เรื่องใหญ่แน่คราวนี้
“นำทางไป!” ซุนเทียนไฉสั่งเสียงเด็ดขาด
เหงื่อผุดเต็มหน้าผากเลขาแล้ว แต่เขาไม่กล้าขัดซุนเทียนไฉ จึงได้แต่เดินนำไปอย่างหวาด ๆ
เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ถึงได้โมโหขนาดนี้