คาบที่สามของช่วงบ่าย
เจียงเฉียวกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องเรียน จู่ๆ ก็ได้ยินคนบอกว่ามีคนมาหาเธอที่หน้าประตู
เธอเดินไปที่หน้าประตู ก็เห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน
เธอใส่เสื้อโชว์เอว ผมย้อมสีน้ำตาลเกาลัดแล้วดัดเป็นลอน ปลายผมยาวเสมอไหปลาร้า ต่างหูหลายอัน ริมฝีปากแต้มลิปสติกสีแดงจัด ดูโดดเด่นมาก
"ขอถามหน่อยนะ เธอมาหาฉันมีธุระอะไรเหรอ?"
เด็กผู้หญิงคนนั้นกวาดตามองเจียงเฉียวขึ้นลงสองสามครั้ง ผู้หญิงตรงหน้าเธอผอมมากและขาวมาก ใส่ชุดนักเรียนสีฟ้าขาวแล้วดูเรียบร้อยมาก ผูกผมเปียต่ำ
เธอเอาแขนโพก: “เธอเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของสวี่ซื่อเหรอ? ทำไมฉันไม่เคยเห็นเธอมาก่อนเลย”
เจียงเฉียวอธิบาย: “ฉันเพิ่งมาใหม่ ย้ายมาโรงเรียนนี้ได้ไม่กี่วัน คุณครูให้ฉันนั่งข้างเขา”
เด็กผู้หญิงคนนั้นส่งเสียง "โอ้" แล้วข่มขู่: “ออกห่างจากเขาไว้นะ”
เจียงเฉียวยังไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ยังพยักหน้า: “ฉันรู้แล้ว”
กลับมานั่งที่เดิม เธอยังคงคิดถึงประโยคนั้น
ออกห่างจากสวี่ซื่อเหรอ?
นี่เธอโดนข่มขู่หรือเปล่านะ?
หยางชื่อคุนมองเจียงเฉียวที่ยังคงขีดเขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษ ในที่สุดก็ทนไม่ไหวเอ่ยปาก: “คุณเจียง เมื่อกี้พวกเธอมาหาเธอพูดอะไรเหรอ?”
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความหมายคืออะไร"
หยางชื่อคุนสบตาเธอที่ใสซื่อ รู้สึกว่าตัวเองสบตากับเด็กผู้หญิงเรียบร้อยแบบนี้แล้วพูดคำหยาบคายไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพี่ซื่อถึงได้ช่วยเธอในวันแรก
เจียงเฉียวคนนี้นี่มันเรียบร้อยเกินไปจริงๆ
หน้าก็สวยอีกต่างหาก
"พวกเธอพูดอะไรไม่ดีกับเธอหรือเปล่า?"
เจียงเฉียวคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่ายหัว "เธอบอกแค่ให้ฉันออกห่างจากสวี่ซื่อ"
"ผู้หญิงเมื่อกี้ชื่อเสินม่อ เป็นคนที่ตามจีบพี่ซื่ออย่างบ้าคลั่ง แต่พี่ซื่อไม่ชอบเธอ ปฏิเสธไปหลายครั้งแล้ว พี่ซื่อก็ไม่ได้มีผู้หญิงที่ชอบอยู่ด้วย" หยางชื่อคุนก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังอธิบายอะไรอยู่ พอเห็นเจียงเฉียวมองตัวเองแบบนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะอยากอธิบาย
"ฉันเข้าใจแล้ว ขอบใจนะ"
หลัวซิงกับอีกสองคนก็เข้ามาล้อมถามว่าเมื่อกี้เสินม่อไม่ได้ทำอะไรเธอใช่ไหม
เจียงเฉียวส่ายหัว: “เธอบอกแค่ให้ฉันออกห่างจากสวี่ซื่อ ไม่ได้พูดอะไรอย่างอื่น”
หลัวซิงอุทานด้วยความแปลกใจ: “เธอมาง้อเธอแบบนี้โดยไม่มีเหตุผล เธอไม่โกรธเหรอ?”
"ไม่โกรธหนิ" เจียงเฉียวไม่ได้รู้สึกว่านี่มันเรื่องที่ต้องโกรธ
หลัวซิงมองสีหน้าเรียบๆ ของเธอ อยากจะทำตาปิ๊งๆ จริงๆ: “ให้ตายสิ เธอนี่อารมณ์ดีจริงๆ” พูดจบ ก็กระซิบขึ้นว่า “จริงๆ แล้วผู้หญิงที่ชอบสวี่ซื่อก็เยอะอยู่นะ เขาหน้าตาดี ฐานะครอบครัวก็ดี แค่ดุไปหน่อย ไม่ค่อยยุ่งกับผู้หญิง ก็เลยมีคนลือว่าเขาจริงๆ แล้วไม่ชอบผู้หญิง”
ไม่ชอบผู้หญิงแล้วชอบผู้ชายหรือเปล่านะ?
เจียงเฉียวเหลือเวลาไม่มากแล้ว เธอแค่อยากใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ไม่คิดจะเอาใจไปใส่ใจเรื่องที่ไม่สำคัญ
ใกล้จะเข้าคาบแล้วสวี่ซื่อถึงจะเดินกลับเข้ามาทันเวลา
หยางชื่อคุนโยนกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะเขา
สวี่ซื่อเลิกคิ้ว: “ทำไม? มีเรื่องอะไรพูดตรงๆ ไม่ได้เหรอ?”
หยางชื่อคุนทำหน้ายักคิ้วให้เขาเปิดดู
สวี่ซื่อเปิดกระดาษ เห็นหยางชื่อคุนเขียนไว้ด้านบน: ตอนเลิกเรียน เสินม่อมาหาเจียงเฉียว
สวี่ซื่อขมวดคิ้ว มองเจียงเฉียวแวบหนึ่ง เธอกำลังอ่านหนังสืออย่างตั้งใจ ยังงั้นไว้คุยกับเธอตอนเลิกเรียนแล้วกัน
เสินม่อมาหาเจียงเฉียวทำไมกัน?
เขาอดกลั้นความหงุดหงิดไว้ แล้วโยนกระดาษแผ่นหนึ่งให้เจียงเฉียว
เห็นเจียงเฉียวเอาข้อความไปกดไว้ใต้หนังสือ พอคุณครูหันหลังให้ ก็แอบเปิดดูอย่างรวดเร็ว
เป็นเด็กดีเสียจริง
แอบดูข้อความทีก็เหมือนเด็กประถมเลย
บนกระดาษเขียนว่า: “หลังเลิกเรียนอย่าเพิ่งไป มีธุระจะคุยด้วย”
กระดาษถูกโยนกลับมา
สวี่ซื่อเปิดออก เห็นเขียนไว้ว่า "ได้"
เจียงเฉียวก็ไม่รู้ว่าเขาจะมีเรื่องอะไรกับเธอ อาจจะเป็นเรื่องตอนบ่าย เธอก็ผลักเรื่องนี้ออกไปจากหัวอย่างรวดเร็ว แล้วเริ่มตั้งใจฟังที่คุณครูบนเวทีสอน
ไม่นานก็ถึงเวลาเลิกเรียน
คนในห้องเรียนกลับไปเกือบหมดแล้ว เจียงเฉียวถึงได้หันไปทางสวี่ซื่อแล้วเอ่ยปาก: “เธอมีธุระอะไรกับฉันเหรอ?”
"วันนี้เสินม่อมาหาเธอเหรอ?"
เจียงเฉียวคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็นึกได้ว่าเด็กผู้หญิงที่เขาพูดถึงน่าจะเป็นคนที่มาหาเธอวันนี้ เธอส่งเสียง "อื้ม"
"เธอพูดอะไร?"
"เธอบอกให้ฉันออกห่างจากเธอ"
"เท่านั้นเหรอ?"
"อื้ม เท่านั้น"
สวี่ซื่อเงียบไปนาน มองเด็กผู้หญิงเรียบร้อยตรงหน้า พยายามพูดออกมาประโยคหนึ่ง: “เธอไม่ต้องไปสนใจเธอหรอก”
เจียงเฉียมองเขาแวบหนึ่ง: “ฉันรู้”
สวี่ซื่อคิดถึงรอยฟกช้ำบนข้อมือที่เห็นเมื่อสองวันก่อน เผลอมองไปที่ข้อมือเธอโดยไม่รู้ตัว
วันนี้เธอใส่เสื้อคลุมมา ปกปิดรอยบนข้อมือไว้
สวี่ซื่อยังอดถามความคิดในใจไม่ได้: “พ่อแม่เธอทำร้ายเธอเหรอ?”
เจียงเฉียว: “?”
เธองงๆ เงยหน้ามองเขา
มองหน้าตาเธอที่งงๆ สวี่ซื่อก็อธิบาย: “เมื่อสองวันก่อนฉันเห็นรอยบนแขนเธอ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะถามหรอก”
เจียงเฉียวม้วนแขนเสื้อขึ้นให้เขาดู: “เธอพูดถึงอันนี้เหรอ?”
ข้อมือเธอขาวอยู่แล้ว รอยฟกช้ำดำเขียวบนแขนดูน่ากลัวเป็นพิเศษ ดูเหมือนถูกใครตีมา
"นี่ฉันทำเอง"
"เธอมีนิสัยชอบทำร้ายตัวเองเหรอ?"
เจียงเฉียวส่ายหัว: “ไม่ใช่ เพราะร่างกายไม่สบาย เลยต้องกัดตัวเอง”
มองเธอตอบคำถามอย่างเคร่งขรึม สวี่ซื่อรู้สึกว่าเธอเรียบร้อยมากจริงๆ
"ฉันตอบเสร็จแล้ว กลับได้หรือยัง?"
"ได้"
มองเงาหลังของเจียงเฉียวที่จากไป สวี่ซื่อก็มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย