ยามเจ็ดโมงกว่า ฟ้าสางจนสว่างแล้ว ทว่าเงาภูเขาสองข้างกลับบีบทางให้แคบลงเป็นเส้นเล็ก ๆ หมอกยามเช้าในเทือกเขาฉินหลิ่งยังสลายไปไม่หมด เกาะเป็นริ้วอยู่บนกิ่งสนกลางไหล่เขา อากาศเย็นจนเสียดแทงปอด
อู๋หน้าปานกำลังนำลูกน้องกลุ่มหนึ่งเดินไปอย่างไม่เร่งร้อน
ทางภูเขาปูด้วยกรวดผสมดินเหลือง น้ำค้างที่เกาะอยู่บนพื้นตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่แห้ง เมื่อเหยียบลงไปก็เกิดเสียงเหนียวหนืดดังกรอบแกรบ
“นายใหญ่ กองทัพฟื้นฮั่นอะไรนั่น คุ้มให้ท่านต้องเดินทางมาด้วยตนเองหรือขอรับ? ข้าน้อยพาพี่น้องไปสักสองสามคนก็จัดการพวกมันได้แล้ว ทั้งยังจับหัวหน้ากลับค่ายมาให้ท่านตัดสินโทษได้ด้วย”
ชายตาเดียวกล่าวกับชายร่างเตี้ยอ้วนท้วน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยปาน
“เมื่อวานซืนเพิ่งฆ่าทหารเลวไปไม่กี่คน เมื่อวานก็มีทหารเลวมาอีกกลุ่ม คราวนี้ข้าจะเอาหัวทหารเลวพวกนี้ไปก่อเป็นเนินประจานไว้หน้าประตูเมืองให้ได้ จะได้ให้คนพวกนั้นรู้ว่าเมืองนี้ไม่ใช่ที่ที่ใครจะเข้ามาพลการได้”
อู๋หน้าปานดึงคอเสื้อ เผยให้เห็นขนดำกระจุกหนึ่ง “ไปบอกพี่น้องทั้งหลาย พอเข้าไปในด่านอู่กวนแล้ว ทุกคนจงสนุกให้เต็มที่”
“ขอบคุณนายใหญ่!”
“นายใหญ่!” ลูกน้องที่รับหน้าที่ลาดตระเวนอยู่ด้านหน้าวิ่งกลับมา “ข้างหน้ามีเหตุการณ์ขอรับ!”
อู๋หน้าปานสะดุ้ง รีบถามว่า “เกิดอะไรขึ้น? มีคนซุ่มโจมตีหรือ?”
“มีคนถือปืนสิบกว่าคนขวางอยู่ข้างหน้าขอรับ”
“กองทัพฟื้นฮั่นหรือ?”
ลูกน้องตัวเล็กเกาหัว “ข้าง ๆ มีธงปักอยู่ผืนหนึ่ง เขียนตัวอักษรไว้สามตัว แต่ข้าน้อยอ่านไม่ออกขอรับ”
“ไอ้โง่!”
อู๋หน้าปานด่าลั่น ก่อนนำคนเร่งฝีเท้า เขาเองก็อยากเห็นเหมือนกันว่าเป็นเจ้าบ้าที่ไหนถึงกล้าพาคนสิบกว่าคนมาขวางพวกเขาซึ่งมีเป็นร้อย
ตรงทางโค้งบนเส้นทางภูเขา ฮวาอวี้นำทหารที่รับสมัครมาจากหมู่บ้านตระกูลฮวาสิบกว่าคน ยืนอยู่หลังแนวกำบังที่ก่อขึ้นจากดินกับหิน ข้าง ๆ ปักธงพื้นขาวตัวอักษรดำ เขียนคำว่า ‘กองทัพฟื้นฮั่น’ ด้วยลายมือบรรจง
“อู๋หน้าปาน ข้าขอเตือนเจ้าสักคำ ถอยกลับไปเสียตอนนี้ยังทัน มิฉะนั้น วันนี้ของปีหน้าจะเป็นวันครบรอบวันตายของเจ้า”
โอหังอย่างที่สุด ทะนงตนอย่างยิ่ง
ราวกับปืนยาวนับร้อยกระบอกในมืออู๋หน้าปานเป็นเพียงท่อนไม้จุดไฟ ส่วนลูกน้องของเขาก็เป็นแค่หมูหมา
“ดี! ดี! ดี!”
อู๋หน้าปานโกรธจนหัวเราะออกมา “ไอ้หนุ่มน้อยที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนนี้ ไม่เห็นข้าอู๋หน้าปานอยู่ในสายตาเลยสินะ”
“ทุกคน!”
เสียงอู๋หน้าปานเปี่ยมไอสังหาร ก้องสะท้อนไปทั่วเส้นทางภูเขา “จงฟังให้ดี ไอ้หน้าขาวตรงกลางนั่น ข้าต้องการตัวเป็น ๆ ข้าจะแล่เนื้อมันด้วยมือข้าเอง!”
“บุก!”
ชายตาเดียวตะโกนเสียงดัง วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็ชะลอฝีเท้าลง ปล่อยให้ลูกน้องที่อยู่ข้างหลังวิ่งแซงไปทีละคน จนกลายเป็นคนสุดท้าย กระทั่งอู๋หน้าปานผู้เป็นนายใหญ่ถูกเขาคุ้มกันมาอยู่ด้านหน้า
“นายใหญ่ พวกเราค่อย ๆ บุกเถิด อย่าให้เหนื่อยเลย ไอ้หน้าขาวนั่นหนีไม่พ้นหรอกขอรับ”
“ฮึ!” อู๋หน้าปานเหลือบมองชายตาเดียว ใบหน้าบึ้งตึง ไม่พูดอะไร
ฮวาอวี้มองโจรภูเขาที่กรูกันเข้ามาราวกับสายน้ำสีดำ ไม่เพียงไม่หวาดกลัว กลับยังเผยรอยยิ้มออกมา ส่วนทหารข้างกายกลับเริ่มขาสั่นแล้ว
“ท่านผู้บัญชาการ พวกเราไม่หนีจริงหรือขอรับ? หากหนีตอนนี้ยังทันนะขอรับ!”
“หนีบ้าอะไร!”
ฮวาอวี้ตื่นเต้นจนผลักหินบนสุดที่วางหลวม ๆ บนแนวกำบังออก เผยปากกระบอกปืนดำมืด “ปืนแม็กซิมของข้าหิวกระหายจนทนไม่ไหวแล้ว”
“ตุด ๆ ๆ—!”
กระสุนสาดออกไปราวกับสายน้ำ เสียงหวีดแหลมบาดหู ตัดกิ่งไม้ กระแทกกรวดกระเด็น และเจาะหลุมควันคลุ้งเป็นแนวยาวบนเนินดินเหลือง
เหล่าโจรค่ายพยัคฆ์ดุที่กำลังบุกเข้ามาล้มระเนระนาดราวกับรวงข้าวถูกเคียวเกี่ยว เสียงคนและเสียงฝีเท้าถูกเสียงคำรามแห่งเหล็กกล้าบดขยี้จนสิ้น ทั่วฟ้าดินเหลือเพียงเสียงปืนแม็กซิมคำราม เปลวไฟสีส้มแดงพ่นออกจากปากกระบอก ปลอกกระสุนร้อนฉ่ากระทบหินดังกรุ๊งกริ๊งไม่ขาดสาย
กลิ่นดินปืนไหม้และกลิ่นเหล็กร้อนอบอวลไปทั่วอากาศ เข้มข้นจนแสบคอ
“ฮ่า ๆ ๆ! สะใจจริง!”
ฮวาอวี้ยังมีเวลาว่างเตะทหารตัวเล็กไปหนึ่งที “รีบเปลี่ยนสายกระสุนให้ข้า! ข้ายังจะยิงต่อ!”
“อึก!”
ทหารตัวเล็กกลืนน้ำลาย ชี้ไปยังเส้นทางภูเขาด้านหน้าแล้วกล่าวว่า “ท่านผู้บัญชาการ โจรภูเขาตายหมดแล้ว ไม่ต้องยิงต่อแล้วขอรับ”
ฮวาอวี้ชะโงกหน้าไปมอง ก่อนด่าว่า “บัดซบเอ๊ย อู๋หน้าปาน เจ้าไม่ได้เก่งกาจโอ้อวดนักหรือ? แค่โดนยิงชุดเดียวก็ไม่ไหวแล้วหรือ ช่างน่าผิดหวังจริง ๆ!”
“เสี่ยวหู่ ชายหน้าลิง ออกมาจัดการสนามรบได้แล้ว”
“คนที่ยังไม่ตายสนิท ก็ให้ทหารใหม่ได้ลองมือ ห้ามจับเป็น ข้าต้องการแค่หัวพวกมัน”
เสี่ยวหู่กระโดดลงมาจากไหล่เขา เขายังหอบหายใจไม่ทันหาย ก็เอื้อมมือไปแตะลำกล้องปืนแม็กซิมแล้ว “ท่านผู้บัญชาการ นี่คืออะไรหรือ? เหตุใดจึงร้ายกาจเช่นนี้”
เมื่อครู่นี้เขาอยู่ด้านบน มองเห็นภาพการสังหารหมู่ด้านล่างทั้งหมด ถึงตอนนี้ในใจก็ยังเย็นวาบอยู่
“ปืนกลหนักแม็กซิม อาวุธสังหารอันร้ายกาจที่ชาวอังกฤษคิดค้นขึ้น ยิงกระสุนได้ 600 นัดต่อนาที เมื่ออยู่ต่อหน้ามัน คนก็เป็นเพียงต้นหญ้า จำนวนคนมากมายก็ไร้ความหมาย”
“อย่าแตะแล้ว กลับไปข้าจะให้เจ้าจับจนพอใจ รีบเก็บกวาดสนามรบ พวกเราจะไปยึดรังของอู๋หน้าปาน”
【ยินดีด้วย ท่านได้รับชัยชนะในศึกหนึ่งครั้ง ได้รับเหรียญตรา 223 เหรียญ】
（ชัยชนะ +100, สังหารศัตรู +123）
......
ยามค่ำ ศีรษะหลายสิบหัวที่ยังพอจำแนกได้ถูกแขวนไว้ใต้ช่องเชิงเทินบนกำแพงเมืองทั้งสามประตู ลอยไหวไปตามสายลม เป็นเพื่อนกับทหารชิงที่พวกเขาเข่นฆ่าก่อนหน้านี้
ณ สถานที่เดิม เหล่าผู้มีอำนาจระดับสูงของกองทัพฟื้นฮั่น นำโดยฮวาอวี้ จัดประชุมหารือกัน
ซุนเหล่ยยังคงเป็นผู้รายงานก่อน “ท่านผู้บัญชาการ วันนี้พวกเราทำลายค่ายพยัคฆ์ดุ ยึดทองคำได้ 15 ตำลึง เงิน 568 ตำลึง เงินหยวน 3,086 เหรียญ และเสบียงธัญพืชชนิดต่าง ๆ 3,500 จิน”
“ช่วยผู้หญิงและเด็กออกมาได้ 58 คน”
“จับโจรภูเขาได้ 98 คน”
“มีปืนยาวที่ยังใช้การได้ 46 กระบอก ปืนพกแบบกล่อง 2 กระบอก และกระสุนชนิดต่าง ๆ 5,000 นัด”
ฮวาอวี้พยักหน้าเป็นเชิงรับทราบ ก่อนสั่งว่า “ไปติดประกาศ พรุ่งนี้เชิญชาวเมืองทุกคนมาที่หน้าที่ว่าการ ให้พิจารณาคดีเชลยเหล่านี้ต่อหน้าสาธารณชน ส่วนคนที่รอดชีวิต ให้คัดเข้ากองทัพ”
“วันนี้รับสมัครทหารได้กี่คน?”
ต้าหู่เหลือบมองเอกสารในมือก่อนตอบว่า “123 คน แต่ส่วนใหญ่เป็นคนชราที่ไม่มีครอบครัว ไม่อาจช่วยเพิ่มกำลังให้พวกเราได้ขอรับ”
“ยังทำงานได้หรือไม่?”
“น่าจะได้ขอรับ คนที่ร่างกายพิการข้าน้อยไม่ได้รับเข้ามา”
“เช่นนั้นพรุ่งนี้คัดคนแก่และอ่อนแอในกองทัพออกมา ให้ไปซ่อมกำแพงเมือง ส่วนคนหนุ่มฉกรรจ์ให้อยู่ฝึกฝนต่อ เมื่อพวกเรายึดอำเภอซางหนานได้แล้ว ย่อมมีศึกหนักต่อเนื่องรออยู่ สมรรถภาพและขวัญกำลังใจในการรบของทหารเรายังย่ำแย่เกินไป”
“ตั้งโรงแจกโจ๊กกลางด่านอู่กวน ช่วยเหลือชาวบ้านที่ไม่มีข้าวกิน”
“ส่วนเสบียง พรุ่งนี้จะมีเสบียงและอาวุธยุทโธปกรณ์ส่งมาถึงพร้อมกันชุดหนึ่ง”
“มีเรื่องอื่นอีกหรือไม่? หากไม่มี ก็แยกย้ายกันได้ ทุกคนพักผ่อนแต่หัวค่ำ ต้าหู่ อย่าลืมจัดเวรยามและกำลังเฝ้ารักษาการณ์”
ขณะกล่าว ฮวาอวี้ก็สั่งซื้อของผ่านระบบอย่างเงียบ ๆ
เครื่องประกอบกระสุน 10 เครื่อง ข้าวสาร 40 ตัน แป้งสาลี 20 ตัน เนื้อหมู 10 ตัน ดินระเบิดไร้ควัน 1,000 กิโลกรัม แก๊ปจุดระเบิด 300,000 ชิ้น ปลอกกระสุน 200,000 ปลอก หัวกระสุน 200,000 หัว ใช้เหรียญตรารวม 144 เหรียญ
จากนั้นสั่งปืนลี-เอ็นฟิลด์อีก 100 กระบอกกับปืนแม็กซิม 1 กระบอก ใช้เหรียญตราไปอีก 150 เหรียญ
【ยินดีด้วย ท่านขจัดภัยโจรภูเขา ความรุ่งเรืองของเขตปกครองเพิ่มขึ้น 15 แต้ม ได้รับเหรียญตราเป็นรางวัล 15 เหรียญ ความรุ่งเรืองปัจจุบันอยู่ที่ 40 แต้ม】
【ยินดีด้วย ท่านจับโจรภูเขาได้ 156 คน ได้รับเหรียญตราเป็นรางวัล 312 เหรียญ】
【เหรียญตราทั่วไป: 351】
（ปืนแม็กซิม -50, กระสุน 1,000 นัด -1）
“ใช้ไม่หมดจริง ๆ ด้วย” ฮวาอวี้หลับไปพร้อมรอยยิ้ม