(เรื่องราวทั้งหมดเป็นเรื่องสมมติ หากบังเอิญคล้ายคลึงกัน โปรดอย่านำไปโยงกับเรื่องจริง!)
“อือ...”
ฮวาอวี้ค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา ความเจ็บปวดแสบร้อนที่ท้ายทอยกระตุ้นเส้นประสาท ทำให้เขาหลุดจากอาการเมาค้างได้อย่างรวดเร็ว
“ไอ้พวกสารเลวนั่นคงไม่ได้ทำหัวฉันกระแทกตอนพากลับบ้านหรอกนะ?”
เมื่อคืน ฮวาอวี้ดื่มเหล้ากับเพื่อนเก่าสมัยเรียนที่ไม่ได้พบกันมานานจนถึงตีสามตีสี่ กระทั่งท้ายที่สุดสติก็เริ่มเลือนราง
เรียนจบมาเกือบสิบปี เพื่อนเก่ากลับมาพบกันอีกครั้ง ย่อมมีเรื่องให้พูดคุยมากมาย ยิ่งพูดมาก เหล้าก็ยิ่งหยุดไม่อยู่
ฮวาอวี้กุมศีรษะแล้วลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือเพดานที่ไม่คุ้นตา
“หือ? ไอ้พวกสารเลวนั่นพาฉันมาทิ้งไว้ที่ไหนกัน?”
เขามองไปรอบด้าน ยิ่งงุนงงกว่าเดิม “ที่นี่ที่ไหน?”
ห้องนี้เรียบง่ายยิ่ง ทั้งยังทรุดโทรมอย่างยิ่ง มุมห้องมีใยแมงมุมเกาะหนาทึบเป็นชั้น ๆ สีเทาหม่น ห้อยเต็มไปด้วยซากยุงแห้งกรัง นอกจากเตียงที่เขานอนอยู่แล้ว ทั้งห้องก็มีเพียงโต๊ะขาเป๋หนึ่งตัว
เขาครุ่นคิดด้วยความมึนงงจนเริ่มสงสัยในชีวิต จากนั้นก็เริ่มสงสัยในชีวิตขึ้นมาจริง ๆ
ความทรงจำสายหนึ่งที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าโถมเข้ามา กระแทกสมองของเขาอย่างไม่ปรานี
“เชี่ย! เจ็บ!”
ฮวาอวี้เกิดในปีที่ 14 แห่งรัชศกกวงซวี่ ตระกูลฮวาเป็นเจ้าที่ดินรายใหญ่ที่สุดในบรรดาหมู่บ้านและเมืองเล็ก ๆ แถบนี้ บิดาของเขาปฏิบัติต่อผู้คนด้วยเมตตา ไม่เคยข่มเหงผู้เช่านา ในปีที่เกิดภัยพิบัติใหญ่ยังยกเว้นค่าเช่า ทั้งเปิดยุ้งฉางแจกจ่ายธัญพืช ชื่อเสียงในละแวกหมู่บ้านและเมืองเล็ก ๆ ดีเยี่ยม
เมื่อวาน มีกลุ่มโจรไม่ทราบที่มาบุกเข้าไปในหมู่บ้านตระกูลฮวา สังหารบิดาของเขาและชิงทรัพย์สินมีค่าทั้งหมดในบ้านไป ร่างเดิมสิ้นใจเพราะถูกพานท้ายปืนฟาดศีรษะ
“โจรหรือ? ข้าว่าควรเรียกทหารมากกว่า!”
ทหารกับโจร ในยุคนี้ไปจนถึงอีกสิบปีหรือยี่สิบปีข้างหน้า คำว่าทหารแทบจะเป็นคำพ้องกับโจร จนกระทั่งกองทัพสีแดงที่รักประชาชนดั่งบุตรและเป็นหนึ่งเดียวกับประชาชนถือกำเนิดขึ้น ทหารจึงค่อยมีคำเรียกอื่น
คนกลุ่มนั้นมีสิบกว่าคน ปิดบังใบหน้า เสื้อผ้าเก่าขาด แต่กลับถืออาวุธปืนฝรั่งเหมือนกันทั้งหมด โจรบ้านไหนจะเหิมเกริมถึงเพียงนี้กัน? ราชวงศ์ชิงยังไม่ล่มสลายเสียหน่อย
“บัดซบ! ความแค้นนี้ข้ากลืนไม่ลง ต้องล้างแค้นให้ได้ บิดากับชาวบ้านจะตายเปล่าไม่ได้”
ฮวาอวี้เรียบเรียงความทรงจำแล้วพบว่า เพราะบ้านเมืองวุ่นวาย บิดาจึงซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์มาจากชาวต่างชาติที่คุ้นเคยกันผู้หนึ่ง ทว่ายังไม่ทันได้เกณฑ์คนมาคุ้มกัน บ้านก็ถูกทหารโจรบุกปล้นเสียก่อน โชคดีที่อาวุธยุทโธปกรณ์ชุดนั้นซ่อนอยู่ในห้องลับอันมิดชิด คนกลุ่มนั้นจึงหาไม่พบ
“คุณชาย สวรรค์คุ้มครอง ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว!”
ชายฉกรรจ์ผู้ซื่อทื่อผลักประตูเข้ามา พอเห็นฮวาอวี้นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงไม้ผุพังก็ยินดีจนร่ำไห้
ฮวาอวี้ลูบท้ายทอยแล้วกล่าวว่า “ต้าหู่ ข้าไม่เป็นไร ที่บ้านเป็นอย่างไรบ้าง?”
ต้าหู่ก้มหน้า สะอื้นกล่าวว่า “ที่บ้าน...ที่บ้านไม่มีใครรอดชีวิตแล้ว... ก่อนพวกมันจากไปยังจุดไฟเผาบ้าน พวกเราช่วยท่านออกมาได้เพียงคนเดียว... ในหมู่บ้านมีบ้านหลายหลังถูกไฟลาม ชาวบ้านบางคนหนีออกมาไม่ทัน...”
ฮวาอวี้ถอนหายใจยาว พยายามข่มจิตสังหารอันรุนแรงในใจ “ข้าจะล้างแค้น พวกเจ้ามีใครจะไปด้วยกันบ้าง?”
ภัยพิบัติครั้งนี้ไม่เพียงพรากบ้านบรรพบุรุษและครอบครัวของฮวาอวี้ไป คนที่ทำงานให้บ้านเขาก็ไม่มีใครรอด หมู่บ้านตระกูลฮวาในยามนี้แทบทุกบ้านต่างไว้ทุกข์
“ฟืด!”
ต้าหู่สูดน้ำมูกกลับเข้าไป “นับข้าด้วย ข้าจะล้างแค้นแทนพี่สาว! ส่วนคนอื่น ๆ ข้าจะไปถามดู!”
หลังต้าหู่จากไป ฮวาอวี้ก็ไม่ได้เอนกายต่อ พออาการทุเลาลง ศีรษะของเขาก็ไม่เจ็บแล้ว เขาต้องไปดูอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ซ่อนอยู่ในห้องใต้ดิน
“ติ๊ง!”
【ผู้ช่วยระบบร้านค้าคุณความชอบ เสี่ยวซวิน ยินดีรับใช้ท่านอย่างสุดความสามารถ!】
มังกรน้อยหลากสีตัวยาวประมาณหนึ่งช่วงแขนปรากฏขึ้นกลางอากาศ แล้วขดตัวบินวนอยู่ตรงหน้าฮวาอวี้
“ระบบ?”
ฮวาอวี้ดีใจอย่างยิ่ง ระบบปรากฏขึ้นในยามนี้ไม่ต่างจากการส่งถ่านกลางหิมะ
“เสี่ยวซวิน ร้านค้ามีความสามารถอะไรบ้าง?”
【สินค้าในร้านค้ามีครบครันทุกสิ่ง มีเพียงสิ่งที่ท่านคิดไม่ถึง ไม่มีสิ่งใดที่ร้านค้าของเราไม่มีขาย!】
【แต่สิ่งของที่ล้ำยุคสมัยนี้ จำเป็นต้องใช้เหรียญตราคุณความชอบพิเศษจึงจะซื้อได้!】
ฮวาอวี้เป็นผู้ชงคำถามที่ดี “เช่นนั้น จะได้รับเหรียญตราคุณความชอบมาได้อย่างไร?”
【เป็นคำถามที่ดี!】
【สังหารศัตรู คว้าชัยชนะ ยึดครองพื้นที่ หรือทำให้ความรุ่งเรืองของดินแดนเพิ่มขึ้น ล้วนได้รับเหรียญตรา】
“มีชุดของขวัญสำหรับมือใหม่ไหม?”
【แน่นอน! แต่ต้องทำภารกิจมือใหม่ให้สำเร็จก่อน!】
มังกรน้อยบินวนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพ่นแสงสีรุ้งออกมาเบื้องหน้าฮวาอวี้ ก่อเกิดเป็นตัวอักษรแถวหนึ่ง
【ภารกิจมือใหม่: ล้างแค้น】
【เงื่อนไขภารกิจ: กำจัดกองที่แปดของหมวดขวา ในกองลาดตระเวนฮวาอินให้สิ้น】
【ข่าวกรองเพิ่มเติม: กองนี้มีทั้งหมด 10 คน พร้อมปืนเล็กยาวแบบ 88 จำนวน 10 กระบอก อีกสองวันกองนี้จะเดินทางผ่านเมืองสือเหมินเพื่อกลับค่ายใหญ่ฮวาอิน】
【รางวัลภารกิจ: ชุดของขวัญสำหรับมือใหม่ 1 ชุด】
“หนึ่งสัปดาห์... เวลาไม่ค่อยเหลือเฟือเลยแฮะ...”
ฮวาอวี้ออกจากบ้านต้าหู่ มุ่งหน้ากลับบ้านตนเอง
ในยามนี้ ประตูใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลฮวา ซึ่งเดิมทาแลกเกอร์สีชาดและตอกหมุดทองไว้ เหลือเพียงแผ่นไม้ไหม้เกรียมสองบาน เอียงห้อยอยู่บนครกหิน
ฮวาอวี้นิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปรับอารมณ์แล้วผลักประตูดำมืดเข้าไป มุ่งตรงไปยังเรือนด้านหลัง
ผู้ล่วงลับไม่อาจหวนคืน เรือนก็ถูกไฟเผาไปแล้ว แทนที่จะเสียเวลารำลึกถึงอดีตด้วยความโศกเศร้า สู้ทำเรื่องที่มีความหมายเสียยังดีกว่า
อย่างเช่นหาปืน...
“น่าจะเป็นตรงนี้ ห้องลับที่เจอตอนซ่อมแซมเรือนก่อนหน้านี้ ท่านพ่อจัดการปรับปรุงทีหลัง เอาไว้เก็บของมีค่า”
ฮวาอวี้นั่งยอง ๆ บนพื้นห้องหนังสือ เคาะแผ่นอิฐทีละแผ่น
“ก๊อก!”
เขาเผยสีหน้ายินดี หยิบเชิงเทียนที่ถูกไฟเผาจนผิดรูปขึ้นมา เอาปลายแหลมสอดเข้าไปในร่องระหว่างแผ่นหิน แล้วออกแรงเพียงเล็กน้อย อิฐก้อนหนึ่งก็ถูกงัดขึ้นมา
เมื่อมีช่องแล้ว แผ่นหินที่เหลือก็ยิ่งงัดออกได้ง่าย ไม่นานแผ่นเหล็กแผ่นหนึ่งก็ถูกเผยออกมา
ฮวาอวี้จับห่วงบนแผ่นเหล็กแล้วออกแรงยก แผ่นเหล็กถูกเปิดออก ไอชื้นเย็นยะเยือกสายหนึ่งพลันปะทะใบหน้า
บันไดหินแคบและชัน ทอดลงไปใต้ดิน
ด้านในวางหีบไม้เรียงรายแน่นขนัด มีทั้งหีบยาวและหีบสั้น
ฮวาอวี้เปิดหีบไม้ยาวใบหนึ่ง ภายในมีปืนฝรั่งห้ากระบอกเรียงเป็นระเบียบ ตัวปืนเคลือบสีน้ำเงินดำสะท้อนประกายเย็นเยียบในความมืด
“นี่คือ...”
ฮวาอวี้โน้มตัวลง หยิบปืนยาวกระบอกหนึ่งออกจากหีบ มือซ้ายรองพานท้าย มือขวาจับลูกเลื่อนแล้วดึง จากนั้นดันกลับ เสียง “คลิก” ดังขึ้น กลไกขบกันอย่างฉับไว
“ลี-เอ็นฟิลด์!” ชาติก่อนเขาเคยเล่นปืนกระบอกนี้ มันเป็นปืนเล็กยาวชั้นเยี่ยมกระบอกหนึ่ง
เขาดึงลูกเลื่อนอีกครั้ง แล้วมองเข้าไปในรังเพลิง แทบไม่มีร่องรอยการใช้งาน ไม่ได้รับการดูแลรักษาอย่างดีเยี่ยม ก็เป็นปืนใหม่
“ปืนดี! สหายของท่านพ่อผู้นั้นมีเส้นสายกว้างขวางไม่น้อย ถึงกับหาอาวุธชั้นดีเช่นนี้มาได้”
ฮวาอวี้เปิดหีบที่เหลือทีละใบ แล้วตรวจนับคร่าว ๆ มีปืนเล็กยาวลี-เอ็นฟิลด์ 100 กระบอก ปืนลูกโม่เวบลีย์ 20 กระบอก กระสุนปืนเล็กยาวขนาด .303 จำนวน 20,000 นัด และกระสุนปืนพกขนาด .455 จำนวน 1,000 นัด
“ท่านพ่อทุ่มเงินมหาศาลจริง ๆ ของพวกนี้รวมกันคงต้องใช้เงินหยางถึง 10,000 เหรียญ น่าเสียดาย ท่านพ่อยังขวัญไม่กล้าพอ ไม่กล้าติดอาวุธให้คนคุ้มกันในบ้าน”
ฮวาอวี้บรรจุกระสุนใส่ปืนลูกโม่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย “แต่ฉันไม่ใช่คนขี้ขลาด! พ่อ วางใจอยู่เบื้องล่างเถอะ ลูกจะใช้ปืนที่พ่อซื้อมาแก้แค้นแทนพ่อเอง”
“คุณชาย!”
เสียงของต้าหู่ดังมาจากด้านบน “ท่านทำอะไรอยู่ข้างล่างหรือ?”
“ต้าหู่เองหรือ? เจ้าพาคนมากี่คน?”
“คุณชาย ข้าพาคนมา 11 คน ล้วนเป็นชายชาตรีผู้มีเลือดนักสู้”
“ดีเลย พวกเจ้าสักสองสามคนลงมาช่วยขนของขึ้นไป”