พอนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้อยู่ที่คฤหาสน์เก่า ไม่รู้คุณย่าเฟิงจะกลับมาตอนไหน หัวใจของเมิ่งฝูก็เต้นรัวเร็วขึ้นทันที
เธอส่งเสียงครางแผ่วเบา พยายามผลักเขาออก
แต่เฟิงอวี้กลับรับมือได้ทุกกระบวนท่า มือข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองของเธอไว้ แล้วบิดไปด้านหลังเบา ๆ จนเธอขยับไม่ได้
กระทั่งแผ่นหลังแนบกับผนัง เมิ่งฝูก็ถูกจูบจนมึนงงไปหมด
ความขุ่นเคืองที่อธิบายไม่ถูกพลุ่งพล่านอยู่ในอก
ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว ฉวยจังหวะที่เขาจูบลึกซึ้ง สะบัดมือข้างหนึ่งหลุดจากพันธนาการ ก่อนตวัดลงไป—เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือฟาดดังหนักแน่น
เล็บของเธอครูดผ่านแก้มด้านข้างที่ขาวเย็นของชายหนุ่ม ทิ้งรอยเลือดเส้นบางไว้
“……”
ฝ่ามือของเมิ่งฝูค้างอยู่กลางอากาศ เธอลืมไปชั่วขณะว่าควรทำอย่างไร
เธอแค่อยากผลักเขาออก ไม่คิดเลยว่าจะ…
เฟิงอวี้เบือนหน้า ความแสบร้อนที่แก้มเป็นความรู้สึกที่ไม่เคยประสบมาก่อน เขาใช้ปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม ขณะอกกระเพื่อมขึ้นลง
บรรยากาศเงียบงันไปชั่วขณะ
เมิ่งฝูเดาสีหน้าเขาไม่ออก หัวใจที่ตึงเครียดพลันเต้นกระหน่ำ
เธอเอ่ยเสียงเบา “ฉันไม่ได้ตั้งใจ ถ้าคุณโกรธ ก็…”
อย่าตบเธอกลับก็แล้วกัน
เธอกลัวเจ็บ
เมิ่งฝูกัดริมฝีปากครุ่นคิด ก่อนฝืนใจเสริมว่า “หักเงินเดือนฉันก็ได้”