เฟิงอวี้กุมมือเล็กของเธอไว้ ฝ่ามือใหญ่โอบประคองมือเธอจนมิด
จู่ ๆ ท้องของเมิ่งฝูก็ร้องขึ้นมา
เช้านี้เธอเกือบมาทำงานสาย
จึงไม่มีเวลากินอาหารเช้า
ในห้องทำงานมีเพียงพวกเขาสองคน เสียงท้องร้องจึงดังชัดเป็นพิเศษ เมิ่งฝูรู้สึกกระอักกระอ่วน แต่ยังฝืนทำใจให้สงบ เก็บพลาสเตอร์ปิดแผลที่เหลือกลับลงกล่องยาให้เรียบร้อย ก่อนหยิบเอกสารที่เซ็นเรียบร้อยแล้วขึ้นมา ร่างเพรียวถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“คุณเฟิง ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ”
เฟิงอวี้ทำราวกับไม่ได้ยินเสียงท้องร้องของเธอ เพียงพยักหน้าให้
ไม่นาน แผ่นหลังบอบบางของหญิงสาวก็ลับหายไปจากสายตา
ฟางซู่เดินเข้ามาได้จังหวะพอดี กำลังจะยกกล่องยาออกไปอย่างรู้หน้าที่ เสียงทุ้มต่ำก็เรียกเขาไว้
“เอาบัตรของฉันไปซื้อขนมจากร้านสวี่จี้มาแจกทุกแผนก ชั้นสามเพิ่มอีกหนึ่งชุด”
คำสั่งนี้นับว่าไม่เคยมีมาก่อน
ฟางซู่ชะงักฝีเท้าอยู่กับที่ แทบคิดว่าตัวเองหูฝาด
อยู่ข้างเฟิงอวี้มาตั้งหลายปี เขาไม่เคยได้รับคำสั่งแบบนี้มาก่อน พอคิดอีกที ชั้นสาม...นั่นไม่ใช่ชั้นที่คุณนายทำงานอยู่หรอกหรือ?!
ฟางซู่เข้าใจแล้ว ที่แท้คุณนายเป็นคนเลี้ยงขนมมื้อนี้นี่เอง
ได้ติดตามคุณนาย ก็พลอยได้กินของดีไปด้วย
ขนมจากร้านสวี่จี้ขึ้นชื่อเรื่องรสชาติดีในเมืองจิง ปกติไปต่อแถวก็ใช่ว่าจะซื้อได้ แต่คราวนี้มีชื่อคุณเฟิงไปซื้อให้ คงง่ายขึ้นเยอะ
นี่เป็นครั้งแรกที่ฟางซู่รู้สึกว่าการทำงานช่างราบรื่นขนาดนี้
“ขอบคุณครับคุณเฟิง”
พูดจบ เขาก็รีบเสริมอย่างรู้กาลเทศะว่า “ขอบคุณคุณนายด้วยครับ”