หยางหยาง
ชื่อเล่นแสนคุ้นเคยปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เมิ่งฝูพลันรู้สึกอบอุ่นในใจ
คำว่า “หยาง” หมายถึงความยิ่งใหญ่
เป็นชื่อเล่นที่พ่อแม่บุญธรรมตั้งให้เธอ
มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่เรียกเธออย่างสนิทสนมแบบนี้ เธอไม่ได้ยินคนใกล้ตัวเรียกเช่นนี้มานานแล้ว
ปลายจมูกของเมิ่งฝูพลันแสบขึ้นมาเล็กน้อย เธอมาอยู่ตระกูลอวี๋นานเท่าไร ก็ไม่ได้ติดต่อพ่อแม่บุญธรรมนานเท่านั้น
ตอนนั้นที่เธอยอมกลับไปตระกูลอวี๋ ก็เพราะไม่อยากเป็นภาระของพวกเขา
พ่อเมิ่ง แม่เมิ่ง รวมถึงพี่ชาย ล้วนเป็นหมอทั้งสามคน
เมื่อหกปีก่อน พวกเขาถูกส่งไปต่างประเทศเพื่อทำโครงการวิจัยและพัฒนายาลับระดับชาติ จึงติดต่อครอบครัวไม่ได้ เพราะเป็นห่วงที่เธอต้องอยู่ในเมืองจิงตามลำพัง
ระหว่างนั้นพ่อเมิ่งกับแม่เมิ่งเคยคิดจะปฏิเสธคำเชิญเข้าร่วมโครงการอยู่ครั้งหนึ่ง
เมิ่งฝูไม่อยากให้พวกเขาสละโอกาสนี้ เธอรู้ว่าครอบครัวพ่อแม่บุญธรรมเป็นคนที่มีใจเมตตา พวกเขาควรได้ช่วยชีวิตผู้คนและแสดงความสามารถอย่างเต็มที่
ดังนั้นตอนที่ตระกูลอวี๋มารับเธอกลับไป เธอจึงเลือกไปกับพวกเขา แบบนี้พ่อแม่กับพี่ชายก็จะได้ไปทำโครงการวิจัยอย่างสบายใจ
หลายปีมานี้ เมิ่งฝูก็ไม่กล้าติดต่อพวกเขาบ่อยนัก กลัวจะรบกวนความคืบหน้าของงาน
แต่ทุกเทศกาลวันหยุด รวมถึงวันเกิดของเธอ พวกเขาก็จะซื้อของขวัญและส่งคำอวยพรมาให้ตรงเวลา
ไม่เคยขาดแม้แต่ครั้งเดียว
อีกหนึ่งเดือน เธอก็จะได้เจอพ่อแม่กับพี่ชายอีกครั้ง
แค่คิดถึงเรื่องนี้ เมิ่งฝูก็อดดีใจไม่ได้