คำถามที่เขาเอ่ยถามเธอเพิ่งจบลง
จูบเร่าร้อนแนบชิดเข้ามา เมิ่งฝูขนตายาวงอนสั่นไหว มือทั้งสองข้างยกขึ้นโอบไหล่ชายตรงหน้าโดยไม่รู้ตัว
เธอเงยหน้าขึ้น
ยามเขาจูบลงมา เธอก็เผยอริมฝีปากอย่างว่าง่าย ปล่อยให้เขารุกล้ำเข้ามาอย่างเอาแต่ใจ
จูบครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน
คราวนี้ลึกล้ำและแนบแน่นกว่าเดิม
มือข้างที่เฟิงอวี้วางอยู่บนโต๊ะเลื่อนลงมาอย่างเป็นธรรมชาติ โอบเอวบางของเธอไว้ อกอิ่มที่ขยับขึ้นลงของหญิงสาวแนบชิดเขามากขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เมิ่งฝูนั่งอยู่ แต่ขาทั้งสองข้างกลับอ่อนแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
“อื้อ…”
เธอส่งเสียงครางแผ่วเบา ในที่สุดริมฝีปากบางของเฟิงอวี้ก็ผละออกห่างเล็กน้อย ก่อนจะจูบมุมปากเธออย่างอ่อนโยน
ในห้องอันเงียบสงบ
เหลือเพียงเสียงลมหายใจหนักเบาของทั้งสองคน
ใบหน้าของเมิ่งฝูร้อนผ่าวอย่างน่าประหลาด ก่อนหน้านี้เวลาจูบกัน เธอไม่เคยรู้สึกรุนแรงถึงเพียงนี้
ดวงตาดำลึกล้ำทอดมองแก้มของเธอ สายตานั้นเด่นชัดจนยากจะเมินเฉย
ปลายนิ้วของเมิ่งฝูสั่นระริก เธออยากหนีอย่างลนลานโดยไม่รู้ตัว
“ครืด ครืด—”
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะก็ดังขึ้นทันที เธอราวกับได้รับการช่วยเหลือ รีบใช้มือทั้งสองข้างผลักคนที่กำลังกอดเธอออก แล้วหันไปหยิบโทรศัพท์
“ฉันรับสายก่อนนะ”
เธอหันหน้าไป กดรับสาย