ภายในลิฟต์ สายตาของทุกคนต่างหันมามองโดยไม่รู้ตัว
เมิ่งฝูก้มหน้าลงอย่างรีบร้อน บนหน้าจอคือข้อความที่เฟิงอวี้ส่งมา
เธอเหลือบมองเขาจากหางตาอย่างเงียบ ๆ ชายหนุ่มยืนอยู่ด้านในสุด สีหน้าเย็นชา ยังคงมีท่าทีเคร่งขรึมไม่ยิ้มแย้มเช่นเคย
ไม่รู้ว่าเขาพิมพ์ข้อความส่งมาให้เธอตั้งแต่เมื่อไร
เธอขยับตัวหลบเล็กน้อย บังข้อความบนหน้าจอไว้ แล้วจึงก้มดูข้อความในวีแชตอย่างละเอียด
Y:【อยู่ที่ไหน?】
เมิ่งฝูชะงักไปเล็กน้อย เขาถามถึงร้านที่นัดกินข้าวกันหรือเปล่านะ?
เธอเม้มริมฝีปากที่แห้งผากนิด ๆ ก่อนพิมพ์ชื่อร้านตอบกลับไป
ครืด—คราวนี้โทรศัพท์ของเฟิงอวี้ส่งเสียงขึ้น
เมิ่งฝูพลันตื่นเต้นจนแทบตาย
เธอเพิ่งส่งข้อความไป โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นทันที
เฟิงอวี้ดูใจเย็นกว่าเธอมาก เขามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนใช้มือข้างเดียวพิมพ์ตอบข้อความ
Y:【รู้แล้ว】
คราวนี้เมิ่งฝูรีบปิดเสียงโทรศัพท์ทันที
เมื่อเห็นเธอตั้งใจอ่านข้อความ อวี๋เวยก็เดาว่าคงมีคนที่บ้านติดต่อมา จึงแซวขึ้นว่า
“เมิ่งฝู พวกเราก็แค่ไปกินข้าวกัน ใช้เวลาไม่นานหรอก ฉันว่าแล้วว่าคุณกับสามีต้องรักกันดีแน่ ๆ เลิกงานมาแป๊บเดียว เขายังไม่ยอมปล่อยคุณมาเลย”
พอได้ยินคำพูดนี้ คนอื่น ๆ ในแผนกออกแบบผลิตภัณฑ์ต่างพากันตกตะลึง
“เมิ่งฝู คุณแต่งงานแล้วเหรอ?”
“ทำไมไม่เคยได้ยินคุณพูดถึงเลยล่ะ?”
ทุกคนต่างถามขึ้นมาคนละประโยคสองประโยค
เมิ่งฝูรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที ช่างบังเอิญเหลือเกิน สามีตัวจริงของเธอก็อยู่ในลิฟต์นี้ด้วย