ชุดว่ายน้ำเป็นแบบเรียบง่าย ใช้สายเส้นเล็กผูกก็เรียบร้อยแล้ว
เมิ่งฝูทำเองคนเดียวได้
แต่ไม่รู้เพราะอะไร คำปฏิเสธที่กำลังจะเอ่ยออกไปว่าให้เขาออกไปรอข้างนอก กลับพูดไม่ออกเสียอย่างนั้น
ดูเหมือนก็ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ ก่อนหน้านี้เธอยังเคยเห็นเฟิงอวี้เดินออกมาโดยมีผ้าขนหนูพันแค่ช่วงล่างด้วยซ้ำ
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร แสงไฟในห้องก็ค่อย ๆ สลัวลง
เมิ่งฝูยืนอยู่หน้ากระจกเต็มตัวบานใหญ่ในห้องแต่งตัว เงาร่างสูงใหญ่ของเฟิงอวี้อยู่ด้านหลัง เธอก้มหน้าลงอย่างเขินอาย มือข้างหนึ่งรวบผมยาวสีดำที่ทิ้งตัวลงมาด้านหน้าอกไว้
เธอเอ่ยถามเสียงเบา ปลายเสียงสั่นเล็กน้อย “เรียบร้อย...หรือยังคะ?”
สายเสื้อชั้นในสีเหลืองเส้นเล็กพันวนอยู่ระหว่างนิ้วยาวที่เห็นข้อนิ้วชัดเจน เฟิงอวี้คลายแรงลงอย่างแนบเนียน ก่อนหน้านี้เขาผูกแน่นเกินไป จนหน้าอกของเมิ่งฝูอึดอัด
เธอผ่อนลมหายใจแล้วกระซิบว่า “เจ็บค่ะ”
ในกระจกสะท้อนส่วนโค้งเว้าของร่างเธอ เห็นชัดว่าแน่นเกินไปจนมีรอยแดงปรากฏอยู่ด้านบน
เฟิงอวี้ขยับลูกกระเดือก “ขอโทษครับ”
ทั้งที่เปิดเครื่องปรับอากาศอยู่แท้ ๆ แต่ตอนนี้เมิ่งฝูกลับรู้สึกร้อนวูบวาบไปหมด เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือไปดันเขา แล้วกอดอกปิดหน้าอกไว้
“คุณออกไปก่อน ฉันใส่เองได้ค่ะ”
มีเขาอยู่ตรงนี้ เธอใส่ชุดนี้ไม่ถนัดเลย
เฟิงอวี้เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง ก่อนถอยหลังไปหลายก้าวตามแรงที่เธอดันมา
เมื่อเห็นเช่นนั้น เมิ่งฝูก็นึกว่าเขาจะถือโอกาสเดินออกไป จึงเอามือไพล่หลังแล้วเริ่มผูกสายอย่างสบายใจ