ประตูกระจกของโรงพยาบาลสัตว์ถูกผลักเปิดจากด้านนอก เฟิงอวี้เดินเข้ามา
เมิ่งฝูได้สติ หันไปมองทางประตู
ในโรงพยาบาลมีเจ้าของหลายคนพาแมวกับสุนัขมาฉีดวัคซีนและรักษาโรค ตั้งแต่ก้าวเข้ามา เฟิงอวี้ก็เบือนหน้าหนีและกลั้นจามอย่างสุดความสามารถ
เวินจือหน่วนพูดไม่ผิด เขาแพ้ขนสัตว์จริง ๆ
ล้อเล่นกับเรื่องนี้ไม่ได้ เดี๋ยวจะเกิดเรื่องเอา
เมิ่งฝูรู้เรื่องพื้นฐานพวกนี้ดี จึงรีบบอกว่า “คุณไม่ต้องเข้ามาหรอก รออยู่ข้างนอกก็พอ”
เฟิงอวี้ทำตามที่เธอบอก ขายาวก้าวถอยออกไป ประตูปิดลง
“ฝูฝู ไม่งั้นให้ฉันเลี้ยงลูกแมวเองดีไหม?”
หลินลี่เสนอ
ถึงเธอจะเดินทางไปทำงานบ่อย แต่ก็อยู่คนเดียว ไม่มีใครแพ้ขนสัตว์ หากช่วงไหนต้องเดินทางจนยุ่งมาก ก็ให้เมิ่งฝูมาช่วยดูแลได้
หลินลี่ตัดสินใจแน่วแน่ “เอาตามนี้ ให้ฉันเลี้ยงเอง เธอจะแวะมาช่วยดูแลเมื่อไรก็ได้”
ได้ยินแบบนั้น เมิ่งฝูครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนพยักหน้า “ได้ งั้นฝากเลี้ยงลูกแมวไว้ที่บ้านเธอนะ คืนนี้ฉันกลับไปกับเธอ จะได้จัดที่นอนให้มัน”
หลินลี่อดหัวเราะไม่ได้ ยกมือทั้งสองข้างวางบนไหล่เธอ
“ฝูฝู ถ้าเธอไปกับฉัน แล้วคุณเฟิงที่บ้านเธอล่ะ?”
อุตส่าห์ขับรถมารับ แต่สุดท้ายภรรยากลับไม่ยอมไปด้วย
คุณเฟิงจะน้อยใจจนคิดสั้นหรือเปล่านะ?
เมิ่งฝูเหลือบมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนรออยู่ตรงประตูอย่างเงียบ ๆ ขนตายาวไหวระริก “ไว้ค่อยว่ากัน”
“ก็ได้”
ได้ยินเธอพูดอย่างนั้น หลินลี่ก็ไม่ถามต่อ
ทั้งสองรับลูกแมวจากมือคุณหมอ แล้วแวะซื้อข้าวของจำเป็นสำหรับลูกแมวจากโรงพยาบาลมาด้วย ถุงใหญ่จนแน่นเอี้ยด