แผนกออกแบบผลิตภัณฑ์มีพนักงานทั้งหมด 13 คน ตอนนี้ทุกคนกำลังทำงานกันอยู่
อวี๋เวยพาเธอมายืนอยู่กลางพื้นที่ทำงาน ก่อนจะตบมือเรียกความสนใจ “เอาละ ทุกคนพักงานในมือกันก่อน แผนกเรามีพนักงานใหม่ ชื่อเมิ่งฝู ทำความรู้จักกันหน่อยนะ”
เมิ่งฝูเป็นฝ่ายทักทายก่อน เธอก้มศีรษะให้ทุกคนอย่างสุภาพ แล้วแนะนำตัวตามคำพูดของอวี๋เวย “สวัสดีค่ะทุกคน ฉันชื่อเมิ่งฝู ต่อไปฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”
“ว้าว แผนกออกแบบผลิตภัณฑ์ของเรามีสาวสวยเข้ามาอีกแล้ว”
คนที่พูดนั่งอยู่ตรงข้ามเมิ่งฝูพอดี เขาชื่อหวงหาว อายุราวสามสิบปี น้ำเสียงหยอกเย้า แต่ไม่ได้ทำให้ใครรู้สึกว่าเสียมารยาท
คนในแผนกออกแบบผลิตภัณฑ์ส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย เมื่อนับเมิ่งฝูที่เพิ่งเข้ามาวันนี้ด้วยแล้ว ก็มีผู้หญิงแค่ห้าคน
ทุกคนมองเมิ่งฝูที่ยืนอยู่ข้างอวี๋เวย วันนี้เธอมัดผมยาวสีดำไว้เรียบร้อย ดูสะอาดสะอ้าน ใบหน้าเล็ก ดวงตาโค้งเป็นรอยยิ้มอยู่เสมอ
“พอเลย พวกคุณก็แนะนำตัวให้เมิ่งฝูรู้จักด้วยสิ”
อวี๋เวยยิ้มพลางเอ่ยเตือนเขา
หลังจากแนะนำตัวกันสั้น ๆ เมิ่งฝูก็จำคนเก่ง โดยเฉพาะจำชื่อคนได้ดี แค่เดินทักทายกันรอบเดียวก็จำได้เกือบหมดแล้ว
โต๊ะทำงานของเมิ่งฝูอยู่ริมหน้าต่าง เธอเดินไปนั่งแล้วจัดข้าวของบนโต๊ะเล็กน้อย
“พี่อวี๋”
ตอนนั้นเอง หวงหาวเกาหัวพลางพูดว่า “นี่เป็นแผนงานที่แก้เสร็จเมื่อสัปดาห์ก่อน ต้องเอาไปให้เจ้านายตรวจแล้วเซ็นอนุมัติครับ”
พอคำว่าเจ้านายหลุดออกมา บรรยากาศครึกครื้นในออฟฟิศเมื่อครู่ก็พลันอึมครึมลงอย่างเห็นได้ชัด