อาหารในโรงอาหารเทียนเยว่รสชาติดีจริง ๆ
แต่เมิ่งฝูชอบกินเผ็ด เดินวนทั่วโรงอาหารก็ยังแทบไม่เห็นเมนูไหนใส่พริก สำหรับเธอแล้วอาหารพวกนี้จืดเกินไปหน่อย
เธอกินไปไม่มาก
เพราะเรื่องในลิฟต์ อวี๋เวยเองก็หมดอารมณ์กินข้าวแล้ว กลัวเหลือเกินว่าคำพูดที่พูดไปเมื่อครู่จะถูกเฟิงอวี้ได้ยินเข้าจริง ๆ
ทั้งหมดเป็นเพราะปากเสีย ๆ ของตัวเองแท้ ๆ
อวี๋เวยกินไปได้ไม่กี่คำก็ลุกออกไปอย่างใจลอย เมิ่งฝูเพิ่งมาทำงานที่เทียนเยว่ นอกจากอวี๋เวยแล้วก็ไม่รู้จักใคร เธอจึงเดินกลับไปคนเดียวหลังกินข้าวเสร็จ
พอเดินมาถึงประตูใหญ่ของบริษัท ก็เห็นหญิงชราคนหนึ่งพอดี
แม้ผมของหญิงชราจะขาวโพลน แต่ก็หวีไว้อย่างเรียบร้อย เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ดูสะอาดเหมาะสม เพียงแต่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ขยับไปไหน มือข้างหนึ่งยกขึ้นนวดขมับอยู่เรื่อย ๆ
เมิ่งฝูมองไปรอบ ๆ ช่วงเที่ยงแบบนี้ทุกคนคงกำลังพักผ่อนอยู่ ดูท่าจะไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติตรงนี้
เธอรีบสาวเท้าเข้าไปหาหญิงชรา ก่อนจะประคองอีกฝ่ายไว้ตามสัญชาตญาณ
“คุณยาย มาหาใครหรือคะ?”
เมิ่งฝูพยุงหญิงชราเข้าไปในโถงใหญ่ ข้างในมีที่นั่ง เธอจึงประคองอีกฝ่ายให้นั่งลง
คุณย่าเฟิงเงยหน้ามองเธอแล้วพูดด้วยรอยยิ้มใจดี “ยายมาหาหลานชายน่ะ หนู ขอบใจมากนะจ๊ะ”