【นายจะปล่อยให้จี้ถิงโจวเดินไปแบบนี้งั้นเหรอ??】
ระบบอดทอดถอนใจไม่ได้ สมกับเป็นพ่อเฮงซวยจริง ๆ เมื่อครู่ยังด่าจี้เนี่ยนว่าเป็นพันธุ์เดรัจฉานอยู่เลย วินาทีต่อมาก็กลับคำไม่ยอมรับเสียแล้ว
จี้เนี่ยนหาว
【แน่นอน】
แค่เจอจี้ถิงโจวไม่กี่นาทีก็ทำเอาเธอเหนื่อยแทบแย่แล้ว ถ้าต้องอยู่กับเขาทุกวัน คนที่จะตายก่อนวัยอันควรก็คงเป็นเธอนี่แหละ
【กอดต้นขาถึงแค่นี้ก็พอแล้ว】
ต้นเหตุที่ทำให้เจ้าของร่างเดิมต้องมีชีวิตที่โชคร้ายอย่างจางอวี่หลานถูกจับไปแล้ว มีเธอเป็นตัวอย่าง ต่อให้หลังจากนี้จะมีพี่เลี้ยงคนใหม่เข้ามา ก็คงไม่กล้าทำอะไรเกินเลยกับเธออีก
จี้เนี่ยนค่อย ๆ เติบโตไปได้อย่างสบายใจ พอถึงวัยเข้าเรียน สิ่งที่ทำได้ก็จะยิ่งมีมากขึ้น
แม้ร่างนี้จะอายุแค่ห้าขวบ แต่ข้างในเธอไม่ใช่เด็กนี่นา ด้วยความมุ่งมั่นแบบนี้ ไม่ว่าเธอทำอะไรก็ต้องสำเร็จแน่——
“นี่มันใช่เหรอเนี่ย!!?”
เมื่อเห็นอาหารเย็นของตัวเอง จี้เนี่ยนก็ส่งเสียงร้องแหลมลั่น
คนรับใช้คนใหม่ปวดหัวกับเสียงของเธอ
เดิมทีคิดจะพูดว่าอยากกินก็กิน ไม่อยากกินก็ช่าง แต่พอนึกถึงว่าจางอวี่หลานถูกจับไปได้อย่างไร ก็ได้แต่กลืนคำพูดนั้นลงคอ
“ขอถามหน่อย นี่มันอะไรเหรอ?”
จี้เนี่ยนชี้ไปยังอาหารสีเหลืองปนดำบนโต๊ะ
คนรับใช้พูดเสียงเย็นชา “เธอคิดว่าอะไรล่ะ”
จี้เนี่ยนตอบอย่างหนักแน่น “ฉี่หยดที่สองของคางคก”
คนรับใช้ “……… ”
เด็กตัวแค่นี้ไปเอาคำศัพท์มากมายขนาดนี้มาจากไหนกัน
“จะกินก็กิน ไม่กินก็ช่าง!”
อีกฝ่ายวางจานลงอย่างแรง ก่อนจะเดินจากไปอย่างหงุดหงิด
เพราะยังหาพี่เลี้ยงคนใหม่มาดูแลจี้เนี่ยนไม่ได้ คนรับใช้จึงต้องเพิ่มงานจากหน้าที่เดิม มาคอยดูแลความเป็นความตายของจี้เนี่ยนด้วย
แน่นอนว่าย่อมรำคาญไม่น้อย
จี้เนี่ยนจ้องจานฉี่หยดที่สองของคางคกอยู่นาน
ยังไงทำกินเองก็ยังดีกว่าเสียอีก