จางเหออานมองเด็กตัวกะเปี๊ยกกลุ่มหนึ่งที่กำลังพูดคุยจ้อกแจ้ก แล้วเผยรอยยิ้มชวนพิศวงออกมา
นี่เป็นความทรงจำวัยเด็กของเด็กยุคเก้าศูนย์หลายคนเลยนะ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเล่นเหมือนกันไปทั่วทั้งประเทศ
ถึงชาติก่อนจางเหออานจะเป็นเด็กกำพร้า แต่ตอนอยู่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าก็เคยเล่นเกมนี้เหมือนกันนะ~
จางเหออานยกมือขึ้น กำมือน้อย ๆ แล้วพูดว่า
“ฟัง”
เด็กกลุ่มนี้เงียบลงทันที ถึงพวกเขาจะไม่รู้ว่าทำไม แต่ทุกคนก็พร้อมใจกันทำตามคำพูดของจางเหออาน
จางเหออานพูดเสียงดังว่า “ต่อไปเราจะบอกพวกเธอว่าเล่นเกมเหยี่ยวจับลูกไก่ยังไง
ไม่ต้องมีเหยี่ยวกับลูกไก่หลายตัว แค่ให้คนหนึ่งเป็นเหยี่ยว อีกคนเป็นแม่ไก่ ที่เหลือเป็นลูกไก่ คนที่อยู่ข้างหลังจับชายเสื้อคนข้างหน้า แล้วตามแม่ไก่ไป
แม่ไก่ต้องปกป้องลูกไก่ ถ้าโดนเหยี่ยวจับได้ ลูกไก่ตัวนั้นก็ถือว่าตาย ถ้าเหยี่ยวจับลูกไก่ได้ครบทุกตัวก็เป็นอันจบเกม”
พูดจบ จางเหออานก็มองเด็กตัวกะเปี๊ยกหลายคนแล้วถามว่า
“ทุกคนเข้าใจไหม”
เห็นเด็กหลายคนส่งเสียงร้องดังลั่นขึ้นมาทันที ต่างคนต่างตะโกนว่า
“ฉันจะเป็นเหยี่ยว”
เด็กหญิงหลายคนก็แย่งกันบอกว่าตัวเองอยากเป็นแม่ไก่ พวกเธอไม่อยากเป็นเหยี่ยวหน้าดุดันหรอก
อีกอย่าง แม่ไก่ก็เป็นตัวเมียอยู่แล้ว แน่นอนว่าต้องให้พวกเด็กผู้หญิงเป็นสิ
สิบสองยาก็อยากเป็นแม่ไก่เหมือนกัน แต่มีหลายคนอายุมากกว่าเธอ เธอจึงทำได้แค่เป็นลูกไก่
ที่จริงจางเหออานตั้งใจจะเป็นเหยี่ยวเอง ใครจะคิดว่าพอเขาเพิ่งเสนอความคิดนี้ออกไป ทุกคนกลับพูดขึ้นพร้อมกันว่า
ให้เขาเป็นลูกไก่
ในสายตาของเด็กกลุ่มนี้ จางเหออานตัวเล็กจ้ำม่ำ นุ่มนิ่มน่ารัก เหมือนลูกไก่ตัวน้อยที่ต้องมีคนคอยปกป้อง