น้ำเสียงของจวินเหิงเจือรอยยิ้มหยอกล้อ ดังก้องในห้อง
ในครัว มือที่ถือตะหลิวทอดไข่ของเจียงหมิงเยวี่ยชะงักแข็งค้างกลางอากาศ
รอยแดงที่เพิ่งจางหาย พลันผุดซ่านขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
"นี่... นี่นายว่าอะไรนะ"
เสียงเจียงหมิงเยวี่ยสั่นพร่า เจืออายและโกรธเล็กน้อย
"ผมว่า"
"ผมลืมหยิบกางเกงในตัวใหม่เข้าไปด้วย ช่วยหยิบส่งให้หน่อยสิ"
น้ำเสียงเกียจคร้านของจวินเหิงดังมาจากห้องน้ำอีกครั้ง
เจียงหมิงเยวี่ยสูดลมหายใจลึก ตั้งใจทำเสียงให้นิ่งขึ้น
"นายมีมือ มีขา ไปหยิบเองสิ"
"หืม แน่ใจนะ คือผมโยนเสื้อผ้าใส่เครื่องซักผ้าก่อนอาบน่ะ"
"โผล่ตัวออกไปล่อนจ้อนแบบนี้ ก็ไม่เหมาะสินะ"
เจียงหมิงเยวี่ยกัดริมฝีปาก สุดท้ายก็วางตะหลิวลง
นางรีบเดินเข้าห้องนอน ควานหาจากตู้เสื้อผ้าของจวินเหิงจนเจอกางเกงในทรงบ๊อกเซอร์ตัวสะอาด
หนีบไว้ระหว่างปลายนิ้ว แก้มร้อนผ่าวจนขึ้นสีจัด
เดินมาถึงหน้าประตูห้องน้ำ นางเบือนหน้าหนี ยื่นมือลอดช่องประตูไป "เอ้านี่"
จวินเหิงมองข้อมือขาวนวลนั้น มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์
เขาไม่ได้รับไปทันที แต่แกล้งดันบานประตูให้เปิดกว้างขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นท่อนบนที่มีลายกล้ามเนื้อสมบูรณ์แบบ
หยาดน้ำไหลรินลงตามร่องกล้ามเนื้อ อาบประกายวิบวับใต้แสงไฟ
เจียงหมิงเยวี่ยเหลือบหางตาเห็นเรือนกายที่เต็มไปด้วยพละกำลัง ก็พลันหัวใจเต้นผิดจังหวะ