ต่างจากท่าทางกระเสือกกระสนของหวังชง สีหน้าของหวังเถิงยังคงสงบนิ่ง
ทว่าลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น กลับพลุ่งพล่านไปด้วยไอเย็นยะเยือกที่ถูกเก็บกด
“พี่! พี่ก็...”
หวังชงเห็นหวังเถิงก็รีบวิ่งเข้าไปหา แต่แล้วน้ำเสียงก็เจือความหวาดผวา
เลเวลของหวังเถิงก็ร่วงจาก 16 ลงมาที่ 15 เช่นกัน
เห็นได้ชัดว่าหวังเถิงก็ถูกจวินเหิงสังหาร!
ความคิดนี้ทำให้ใจของหวังชงกระตุกวาบ แม้แต่พี่ชายที่เก่งกาจไปทุกด้านก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของจวินหลินน่ะหรือ?
“พี่ ต่อไปเราจะทำยังไงดี?”
เสียงของหวังชงสั่นพร่า ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
หวังเถิงไม่ตอบในทันที แต่ค่อย ๆ เดินไปที่หน้าต่างโถงกิลด์
แสงจันทร์สาดลงบนใบหน้าคมคายของเขา ทอดเงามืดสลัวครึ่งหนึ่ง
เงียบไปนาน เขาถึงค่อย ๆ เอ่ยปาก น้ำเสียงสงบจนน่าขนลุก
“จวินหลินคนนี้ เกินความคาดหมายของฉันไปมากจริง ๆ”
“ค่าความเสียหายของเขา เกินขีดจำกัดทางทฤษฎีของเวอร์ชันปัจจุบันไปไกลแล้ว”
หวังชงได้ยินก็รีบเข้าไปใกล้
“พี่ เรื่องนี้พวกเราจะปล่อยไปเลยงั้นหรือ? ข้ากล้ำกลืนฝืนทนไม่ลง!”
“ตระกูลหวังของเราเคยถูกเหยียดหยามแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?!”
“ถ้าปล่อยไปแบบนี้ หน้าตาของกิลด์ต้วนจุ้ยเราก็คงพังหมด!”
หวังเถิงหันกลับมา สายตาจับจ้องที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธของหวังชง มุมปากผุดรอยยิ้มลุ่มลึก
“ใครบอกว่าจะปล่อยไป?”
“ก่อนหน้านี้เราเข้าโจมตีเขาก่อน พวกสมาชิกเข้าใกล้จำนวนมากก็เลยติดสถานะชื่อแดง แต่ว่าตัวถึกแนวหน้ากลับไม่ได้โจมตีเขา”