วินาทีต่อมา ผู้เล่นหัวกะทิของกิลด์ต้วนจุ้ยร่วมร้อยชีวิต กระเจิดกระเจิงราวกับนกที่ถูกทำให้สะดุ้ง!
เกียรติกิลด์ ศักดิ์ศรีของหัวกะทิ ชั่วอึดใจนี้ถูกสลัดทิ้งจนสิ้น!
ต่อให้หวังเถิงยังถูกสังหารในพริบตา พวกเขาอยู่ต่อไปก็มีแต่ถูกเชือดฟรี!
"กระจายกันวิ่ง! มันมีแค่คนเดียว ไล่ตามพวกเราทั้งหมดไม่ทันหรอก!"
ใครคนหนึ่งตะโกนลั่น พยายามรวบรวมขวัญกำลังใจ
ทว่าคำพูดยังไม่ทันขาด จวินเหิงก็ปรากฏกายตรงหน้าเขาราวกับภูตผี!
ริมฝีปากยกเป็นรอยหยันเย็นเยียบ กำปั้นขวาชูกวัดแกว่ง ต่อยออกไปหนึ่งหมัด!
ตูม!!!
-479563! คริติคอล! -95872!
ผู้เล่นคนนั้นไม่มีแม้แต่โอกาสเปล่งเสียงร้องโหยหวน ก็กลายเป็นแสงขาวหายวับไปจากสายตา!
หมัดนี้ บดขยี้เสี้ยวความหวังสุดท้ายที่ผู้เล่นกิลด์ต้วนจุ้ยยังพอมีอยู่จนราบคาบ!
"แม่เจ้า! หนีเร็ว!"
"ไอ้บ้านี่คลั่งแล้ว! รีบกลับกิลด์!"
"ช่วยด้วย! ข้าไม่อยากตกเลเวล!"
เสียงร้องด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้นไม่ขาดสาย ผู้เล่นของกิลด์ต้วนจุ้ยแตกกระจายไปทั่วทุกสารทิศราวกับแมลงวันที่ไร้จุดหมาย!
บ้างแทรกตัวเข้าป่าทึบ บ้างวิ่งมุ่งสู่ริมน้ำ บ้างถึงขั้นวิ่งมั่วซั่วบุกเข้าไปในส่วนลึกของป่าถอนหายใจ!
กระนั้นก็ตาม ร่างของจวินเหิงก็เคลื่อนผ่านหมู่คนไปมาดุจเทพมรณะ!
ทุกสิบนาที เขาจะขว้างศิลาความเป็นความตายออกไปก้อนหนึ่ง
ของสิ่งนี้ใช้สะดวกยิ่ง ขอแค่ปาโดน ผู้เล่นคนใดล้วนถูกสังหารทันควัน!
"บ้าจริง! นี่คือน้ำหนักของยอดฝีมือตัวจริงงั้นหรือ?!"