ท่ามกลางเสียงร้องด้วยความตกใจระลอกแล้วระลอกเล่า จวินเหิงต่อยหนึ่งหมัดต่อหนึ่งคน ส่งสมาชิกกิลด์ต้วนจุ้ยพวกนี้กลับหมู่บ้านมือใหม่จนหมด
จวินเหิงยื่นมือออกไป สัมผัสลวดลายมังกรที่สลับซับซ้อนบนผิวของแท่นบูชา
[ติ๊ง! ตรวจพบว่าแท่นบูชาง่วงนิทรมังกรถูกเปิดใช้งานแล้ว จะเข้าสู่อาณาเขตลับที่ซ่อนเร้นหรือไม่?]
"ยืนยัน!"
หลังจากแสงสีทองวาบขึ้น จวินเหิงก็ยืนอยู่บนแท่นหินโบราณอย่างมั่นคง
โลกรอบกาย ราวกับถูกชะล้างด้วยพลังเก่าแก่บางอย่าง
ท้องฟ้าเป็นสีครามเข้มลึก ใสสะอาดไร้มลทินใดปะปน
ใต้เท้าคือทุ่งหญ้าเขียวขจีกว้างใหญ่ ใบหญ้าพลิ้วไหวเบา ๆ ท่ามกลางสายลมอ่อน
ภูเขาสลับซับซ้อนที่อยู่ไกลออกไป ยอดเขาปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน แลดูงดงามวิจิตร
ในอากาศอบอวลไปด้วยคลื่นพลังงานประหลาด พร้อมด้วยกลิ่นอายหนักแน่นที่ตกตะกอนตามกาลเวลา
"ที่นี่คือสนามทดสอบของมังกรงั้นหรือ"
จวินเหิงกวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบตัว ก่อนจะสูดลมหายใจลึก
เตรียมจะก้าวเท้าออกไป แต่จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงพูดคุยแว่วมาจากข้างหน้าไม่ไกล
"คุณจี้ ท่านลองดูบททดสอบมังกรนี่ ตอนนี้พวกเราเข้ามากันแล้ว สู้ร่วมมือกันสักหน่อยดีไหม?"
เป็นเสียงของหวังชง แฝงแววประจบประแจง
"ท่านกับผมร่วมมือกัน ต้องผ่านบททดสอบได้ง่าย ๆ แน่ รางวัลที่ได้ตอนนั้นแบ่งกันครึ่งเลยดีไหม?"
จวินเหิงมองตามเสียง ก็เห็นพวกเขาอยู่ห่างออกไปร้อยเมตร
จี้หยุนชางกำลังยืนอยู่บนพื้นหญ้าโล่งกว้าง ดาบยาวในมือเปล่งแสงเรืองฟ้าอ่อน ๆ
ส่วนตรงหน้าเธอ หวังชงกำลังพาพวกสมาชิกกิลด์ต้วนจุ้ยสี่คน พูดอะไรบางอย่างพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้า
จี้หยุนชางไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขาแม้แต่นิด น้ำเสียงราบเรียบเย็นชาเหมือนลมหนาวกลางฤดูหนาว