จวินเหิงหุบหมัดลง สายตากวาดไปยังสมาชิกกิลด์ต้วนจุ้ยทั้งสี่ที่ยืนนิ่งราวกับถูกสาป
"พวกนายจะกลับไปกันเอง หรือให้ฉันจัดการส่งให้"
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่กลับแผ่แรงกดดันที่มิอาจโต้แย้งได้
ทั้งสี่คนสบตากัน ใบหน้าฉายแววหวาดกลัว
ขนาดหวังชงที่เป็นแทงก์หลักยังถูกหมัดเดียวสังหาร ฝีมือของพวกเขายังไม่พอให้อีกฝ่ายอมเสียเวลาเคี้ยวด้วยซ้ำ
แต่ถ้ากลับไปทั้งอย่างนี้ พวกเขาก็ไม่พ้นโดนหวังชงลงโทษ
เพราะฉะนั้นทางที่ดีที่สุดก็คือ...
"รบกวนด้วย"
ทั้งสี่ทำสีหน้าจำยอม รอให้จวินเหิงส่งพวกเขาออกเดินทาง
จวินเหิงไม่ชักช้า สี่หมัดสนองความปรารถนาของพวกเขา
แสงสีขาวสว่างวาบสี่ดวงต่อเนื่องกัน สมาชิกกิลด์ต้วนจุ้ยทั้งห้าคนถูกส่งกลับไปยังลานเกิดใหม่หมู่บ้านมือใหม่จนหมด
ทุ่งหญ้าหวนคืนความเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงจวินเหิงและจี้หยุนชางทั้งสองคน ห่างกันสิบกว่าเมตร ต่างฝ่ายต่างประเมินอีกฝ่าย
แสงจันทร์ดั่งสายน้ำ โปรยปรายลงมาระหว่างคนทั้งคู่
ดวงตาคู่ใสประหนึ่งหยาดน้ำของจี้หยุนชาง จับจ้องอยู่ที่ร่างของจวินเหิงเป็นเวลานาน
นางเอ่ยปากช้า ๆ น้ำเสียงเย็นใสดั่งธารน้ำแรกว่า
"นายคือผู้เล่นนิรนามที่คว้าสังหารบอสสองตัวแรกงั้นหรือ"
จวินเหิงยิ้มน้อย ๆ ไม่ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ยอมรับ
จี้หยุนชางไม่ถามซ้ำ กลับเปลี่ยนเรื่อง
"นายฆ่าหวังชงทำไม"
"มันเคยหาเรื่องฉัน" จวินเหิงตอบอย่างไม่ยี่หระ
"เมื่อวานมันจะมาแย่งบอสฉัน เลยถูกฉันส่งไปรอบหนึ่ง"
"เมื่อกี้ข้างนอก ลูกน้องมันหวงถิ่นอีก ก็เลยส่งซ้ำอีกรอบ"