“ไปซื้อกับข้าว แล้วก็ข้อต่อท่อน้ำน่ะ”
น้ำเสียงของจวินเหิงเบามาก ฝ่ามือยังคงลูบหลังเธอเบา ๆ
“ตอนแรกกะจะทำของอร่อยให้สักมื้อ แต่พอกลับมาถึงหน้าหมู่บ้าน ก็เจอไอ้คนเลวคนนั้น”
ร่างของเจียงหมิงเยวี่ยสั่นเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร
“ตอนนั้นผมรู้สึกผิดสังเกต เลยวกกลับมา”
จวินเหิงตอบแบบไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ ไม่ได้พูดอะไรมาก
เจียงหมิงเยวี่ยเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็ใช้แรงต่อยหลังเขาทีหนึ่ง
“ไอ้เด็กบ้า… แกทำให้ฉันตกใจแทบตาย…”
“ฉันนึกว่า… นึกว่า…”
เธอพูดไม่ต่อ
จวินเหิงหัวเราะเบา ๆ กอดเธอแน่นขึ้น
“วางใจเถอะ มีผมอยู่”
“ไม่มีใครรังแกพี่ได้”
เจียงหมิงเยวี่ยไม่พูดอะไร ซุกหน้าลึกเข้าไปอีก
นานต่อมา จู่ ๆ เธอก็หวาดหวั่นและพูดขึ้นว่า
“เมื่อกี้แกซ้อมเขาหนักเกินไปหรือเปล่า”
“ถ้าเขาแจ้งตำรวจจะทำยังไง”
“เขาไม่หรอก”
น้ำเสียงของจวินเหิงแน่วแน่
“คนแบบนั้น กลัวที่สุดว่าเรื่องจะบานปลาย”
“อีกอย่างผมให้ค่ารักษาไปแล้ว เขาเป็นฝ่ายผิดก่อน ไม่กล้าเปิดเผย”
เจียงหมิงเยวี่ยอ้าปากอยากจะพูดอะไร แต่กลับพบว่าตัวเองเถียงไม่ออกเลย
เธอมองจวินเหิง จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเด็กที่เธอเลี้ยงดูมาจนโตคนนี้ โตขึ้นแล้วจริง ๆ
โตจน… สามารถปกป้องเธอได้แล้ว
“แกเอาเงินมากมายมาจากไหน”
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงตอนที่จวินเหิงโอนเงิน ไม่มีลังเลเลยสักนิด
ห้าหมื่น กับครอบครัวที่ขัดสนอย่างพวกเขา คือเงินก้อนใหญ่ไม่ใช่เล่น
“หาได้จากในเกมน่ะ”
จวินเหิงหัวเราะ ล้วงมือถือจากกระเป๋า เปิด SMS ธนาคารยื่นไปตรงหน้าเธอ
“ดูสิ”
เจียงหมิงเยวี่ยรับมือถือไป เบิกตากว้างทันที ปากอ้าค้างเป็นรูปตัวโอ