มือหยาบกร้านของจ้าวไห่เซิงกำข้อมือของเจียงหมิงเยวี่ยไว้แน่น ใช้แรงจนเธอรู้สึกเจ็บ
“ลุงจ้าว! ปล่อยฉันนะ!”
เจียงหมิงเยวี่ยดิ้นรนอย่างสุดแรง เอื้อมมือพยายามงัดนิ้วของเขาออก
แต่กำลังผู้หญิงจะสู้ผู้ชายได้อย่างไร
จ้าวไห่เซิงหัวเราะร่าน มืออีกข้างยื่นไปยังหัวไหล่ของเธอ
“เสี่ยวเยวี่ย อย่าทำเป็นไม่เห็นค่า”
“ดูบ้านเธอสิ ค้างค่าเช่ามาสองเดือน ถ้าไม่ใช่เพราะฉันใจดี เธอคงเร่ร่อนข้างถนนไปแล้ว”
เขาเข้าใกล้ใบหูของเจียงหมิงเยวี่ย ลมหายใจอุ่นที่พ่นออกมามีกลิ่นเหม็นบุหรี่
“อยู่กับฉันสักคืน เรื่องค่าเช่าค่อยว่ากัน”
“เธอก็ลำบาก ฉันก็ไม่ใช่คนไม่ฟังเหตุผล...”
“ฝันไปเถอะ!”
เจียงหมิงเยวี่ยสะบัดศีรษะแรง กัดเข้าที่แขนของจ้าวไห่เซิง!
“อ๊าก!”
จ้าวไห่เซิงเจ็บจนปล่อยมือ เจียงหมิงเยวี่ยฉวยโอกาสหลุดพ้น เดินเซไปทางประตู
แต่จ้าวไห่เซิงตอบสนองเร็วกว่า คว้าเสื้อของเธอได้ ดึงเธอกลับมาอย่างแรง!
“เฮ้ย! เหล้าไม่กินจะกินสุราโทษสินะ!”
นัยน์ตาลุกวาว เขาเหวี่ยงเจียงหมิงเยวี่ยลงบนโซฟา!
จ้าวไห่เซิงหายใจหอบแรง มองเธอจากข้างบน ในสายตามีแต่ความละโมบและราคะ
“บัดซบ! ให้เกียรติแล้วไม่รับ!”
เขาย่อตัวลง กระชากคอเสื้อของเจียงหมิงเยวี่ย กระชากจนขาด!
ฉีก!
เสียงผ้าขาดดังเสียดแก้วหู ผิวขาวเนียนตาเผยออกมาท่ามกลางอากาศ
รูม่านตาของเจียงหมิงเยวี่ยหดเล็กลง ความหวาดกลัวถาโถมเข้ามาเหมือนน้ำขึ้น
เธอดิ้นรนสุดชีวิต เล็บข่วนใบหน้าจ้าวไห่เซิงเป็นรอยเลือดหลายเส้น
“ไสหัวไป! ไสหัวไปนะ!!”
“อีนังแพศยา!”
จ้าวไห่เซิงเจ็บ ระงับโทสะบีบคอขาวของเจียงหมิงเยวี่ย ความรู้สึกขาดอากาศทำให้หัวของเธอมึนงง