จวินเหิงเร่งฝีเท้าตลอดทาง ไม่นานก็กลับมาถึงหมู่บ้านมือใหม่
ร้านตีเหล็กยังคงเงียบสงบ แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับลานกว้างที่ครึกครื้น
ผลักประตูไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ลมร้อนก็ปะทะใบหน้าอีกครั้ง
ท่านช่างเหล็กชราโฮเกินนั่งอยู่ข้างเตาไฟ ในมือถือหินลับมีด กำลังลับดาบเหล็กขึ้นสนิมเล่มหนึ่งอย่างประณีต
เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด เขาก็เงยหน้าขึ้น
ดวงตาที่ขุ่นมัวเปล่งประกายขึ้นทันทีเมื่อเห็นจวินเหิง
"พ่อหนุ่ม เจ้ากลับมาแล้ว"
โฮเกินวางดาบเหล็กในมือ ลุกขึ้นยืน เสียงแฝงด้วยความรีบเร่งที่แทบสังเกตไม่ได้
"เจ้า... อสูรลาวานั่น..."
จวินเหิงไม่ปล่อยให้รอนาน หยิบแปลนตีเหล็กที่เก่าจนเหลืองออกจากกระเป๋าสัมภาระโดยตรง แล้วยื่นให้
"ทำตามคำสั่งสำเร็จแล้ว"
โฮเกินรับแปลน มือทั้งสองสั่นเทาเล็กน้อย
เขาแกะแผ่นหนังแกะอย่างทะนุถนอม สายตากวาดผ่านอย่างรวดเร็ว ดวงตาชราที่ขุ่นมัวค่อยๆ มีประกายน้ำใส
"ดี... ดีนัก..."
เสียงของเขาแหบเครือ นิ้วมือที่หยาบกร้านลูบคลำเส้นสายที่แม่นยำบนแปลน
"นี่เป็นผลงานออกแบบชิ้นสุดท้ายของข้าตอนวัยหนุ่ม คิดไม่ถึงว่าจะได้เห็นอีกครั้ง..."
หลังเงียบไปครู่หนึ่ง โฮเกินสูดลมหายใจลึก แล้วเงยหน้ามองจวินเหิง แววตาเต็มไปด้วยความขอบคุณและชื่นชม
"พ่อหนุ่ม เจ้าทำได้ดีเกินกว่าที่ข้าคาดไว้"
[ติ๊ง! คุณทำภารกิจซ่อนเร้น "คำขอของโฮเกิน" สำเร็จแล้ว! ได้รับค่าประสบการณ์ 2000 แต้ม, เหรียญเงิน *15, ค่าความชื่นชอบต่อโฮเกิน +60!]