จวินเหิงรู้สึกยินดีในใจ
สมกับที่คิดไว้!
ในการมาเยือนของต่างภพ การเพิ่มค่าความชอบของ NPC เป็นกุญแจสำคัญที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
โดยเฉพาะตัวละครที่มีภูมิหลังซ่อนเร้นอย่างโฮเกิน ยิ่งค่าความชอบสูงเท่าไหร่ ผลประโยชน์ก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น
"พ่อหนุ่ม เจ้ารอสักครู่"
โฮเกินหันหลังเดินไปที่มุมโรงตีเหล็ก ฝ่ามือหยาบกร้านสัมผัสผนังเบาๆ
เสียงคลิกเบาๆ ดังขึ้น คล้ายไปแตะกลไกอะไรบางอย่าง
แผ่นหินบนผนังค่อยๆ ยุบลง เผยให้เห็นช่องลับขนาดเท่าฝ่ามือ
จวินเหิงหรี่ตาลง
ช่องลับ?
ของดีอะไรถึงต้องซ่อนไว้อย่างมิดชิด?
โฮเกินหยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมาจากช่องลับ
กล่องสลักลวดลายวิจิตร ดูงดงามอย่างยิ่ง
เขาหิ้วกล่องไม้กลับมาที่โต๊ะ ท่วงท่าระมัดระวังเป็นพิเศษ
"พ่อหนุ่ม เจ้าใจกว้างกับข้าผู้เฒ่านี้ถึงเพียงนี้ ข้าก็จะไม่ยอมให้เจ้าเสียเปรียบ"
โฮเกินวางกล่องไม้ลงบนโต๊ะ นิ้วมือลูบคลำขอบกล่อง
สุดท้ายเขาสูดหายใจลึก เปิดฝากล่องออก
ภายในกล่องไม่มีแสงสีแพรวพราว มีเพียงแหวนไร้ประกายวงหนึ่ง วางนิ่งอยู่บนผ้าสักหลาด
ตัวแหวนสีแดงหม่นทั้งวง หน้ามันฝังอัญมณีที่แตกร้าว
ตัวเรือนสลักอักขระละเอียด แต่ส่วนใหญ่เลือนรางจนแทบอ่านไม่ออก
ตอนแรกจวินเหิงยังงุนงงอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นค่าสถานะของแหวนวงนี้ชัดๆ ทั้งตัวก็แข็งค้าง
[แหวนสังหารเทพชำรุด (ระดับเลือดนก)]