จวินเหิงหยุดชะงัก สายตาสอดผ่านหญ้าป่าครึ่งคนตรงไปยังทิศทางของเสียง
เบื้องหน้าประมาณสองร้อยเมตร เป็นที่โล่งกว้างแห่งหนึ่ง กำลังเกิดการต่อสู้ดุเดือด
ผู้เล่นหกสิบเจ็ดสิบคนตั้งขบวนรบมาตรฐาน รุมสู้กับสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาตัวหนึ่ง
มันคือหมาป่ายักษ์ขนาดพอ ๆ กับรถบรรทุกเล็ก ขนสีเทาเงินปกคลุมทั่วร่าง พายุใบมีดวายุหมุนรอบตัว
ทุกครั้งที่คำราม จะเกิดคลื่นกระแทกที่มองเห็นด้วยตาเปล่า กดหญ้าป่ารอบด้านราบเป็นหน้ากลอง
[จ้าวหมาป่าวายุ (บอสระดับเงิน)]
[เลเวล: 15]
[พลังชีวิต: 425642/700000]
[พลังโจมตี: 2100 พลังป้องกัน: 1300]
[สกิล: ใบมีดวายุฟันต่อเนื่อง เสียงคำรามราชาหมาป่า วายุถลันจู่โจม อัญเชิญฝูงหมาป่า]
พลังชีวิตเจ็ดแสน สำหรับผู้เล่นระยะปัจจุบันนับเป็นกระดูกแข็งที่ขบยากจริง ๆ
แต่สายตาของจวินเหิงไม่ได้จับจ้องที่จ้าวหมาป่าวายุตัวนั้นนานนัก
แววตาของเขาเลื่อนไปที่คนคุมทีมต่อสู้อยู่
คนผู้นั้นสวมเกราะสีขาวเงินแวววาว มือถือดาบมือเดียวที่เปล่งแสงสีฟ้า
กำลังยืนอยู่กลางขบวนรบ ตะโกนสั่งการผู้เล่นรอบข้างเสียงดังลั่น
“แทงค์ดึงแอกโกรไว้! ฮีลเลอร์ระวังเติมเลือด! สายดาเมจเร่งระเบิดพลัง!”
“อย่ากระจายกันยืน! อย่าให้มันพุ่งชนขบวนแตก!”
“ไอ้พวกขยะ! ลากแอกโกรไว้ให้ดีฟังไม่รู้เรื่องหรือไง!”
“เงี่ยหูฟังข้าสั่งให้ดี!”
“วันนี้ถ้าโค่นบอสตัวนี้ไม่ได้ พวกเอ็งอย่าหวังได้ออฟไลน์!”
ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยโทสะที่เก็บไม่อยู่ ทำเอาผู้เล่นทั้งหลายตัวสั่นงันงก