น้ำเสียงของเฉินม่อแฝงความแหลมสูงซึ่งควบคุมไม่อยู่ แตกต่างจากภาพลักษณ์สุภาพนุ่มนวลเมื่อครู่ราวกับเป็นคนละคน
หรือว่า...
ไอ้หมอนี่มันหาเงินได้มากขนาดนี้จากใน เกมการมาเยือนของต่างภพ จริง ๆ น่ะเหรอ
เป็นไปไม่ได้!
ไม่มีทางเด็ดขาด!
สมองของเฉินม่อหมุนติ้ว เขานึกย้อนถึงการตะลุยเล่นเกมของตัวเองในช่วงสองวันนี้
เขาปลุกพรสวรรค์ระดับหายาก ถือว่าไม่เลวทีเดียวในหมู่คนทั่วไป
ด้วยฐานะทางบ้านที่มั่งคั่ง เขาจึงจัดชุดอุปกรณ์ที่พอใช้ได้ชุดหนึ่ง
กระนั้นก็ตาม เขาก็ยังหาเงินได้ไม่ถึงสองหมื่น
แต่จวินเหิง ไอ้เด็กจนที่เขาไม่เคยมองด้วยหางตามาก่อน กลับสามารถหาเงินได้มากมายขนาดนี้ในเวลาอันสั้นงั้นรึ!
เว้นเสียแต่...
เขาจะดวงเฮงโคตร ๆ ได้ของสวมใส่ขั้นเทพมาสักชิ้น
หรือไม่ก็... เขาได้รับพรสวรรค์ที่แข็งแกร่งมากงั้นหรือ
"ผู้จัดการเฉิน ยังไงเงินของผมก็คงไม่เกี่ยวกับการซื้อบ้านของผมหรอกนะครับ"
จวินเหิงเอนหลังพิงโซฟา พูดพลางทำท่าสบาย ๆ
ความคิดมากมายผุดวาบในใจ แต่เฉินม่อก็ฝืนยิ้มออกมาได้
เขาลุกขึ้นเดินไปที่ตู้กดน้ำ รินน้ำให้ตัวเองหนึ่งแก้ว ใช้มันกลบเกลื่อนความสั่นสะเทือนในใจ
"ก็นั่นน่ะสิ ในเมื่อไม่มีปัญหาอะไร"
"นี่คือข้อตกลงเข้าพักชั่วคราว ถ้าจ่ายส่วนที่เหลือให้ครบภายในเจ็ดวัน ก็จะดำเนินการโอนกรรมสิทธิ์ได้"
"หากพ้นกำหนดแล้วยังจ่ายไม่หมด เงินจองจะไม่คืนให้ ข้อนี้ขอให้คุณรับทราบ"
น้ำเสียงของเขากลับคืนสู่ความราบเรียบอย่างมืออาชีพ แต่ในแววตาลึก ๆ กลับแวบผ่านความชั่วร้ายวูบหนึ่ง