กลับถึงนครรุ่งอรุณ ฟ้าทางขอบฟ้าเริ่มสว่างเลา ๆ
แสงอรุณอ่อนละมุนโปรยลงบนกำแพงเมืองโบราณ อาบอิฐหินสีเทาอมเขียวให้แลดูคล้ายถูกเคลือบด้วยประกายทองบางเบา
ผู้เล่นในเมืองยังคงคึกคักไม่เสื่อมคลาย ตอนนี้ผู้คนส่วนใหญ่ก็หลุดพ้นจากหมู่บ้านมือใหม่กันหมดแล้ว
จวินเหิงกะประมาณในใจว่า ณ เวลานี้ เจียงหมิงเยวี่ยเองก็น่าจะมาถึงนครรุ่งอรุณแล้วเช่นกัน
ทว่าจวินเหิงไม่ได้รีบร้อนตามหาเจียงหมิงเยวี่ย แต่มุ่งตรงไปยังจุดหมายของตน
สมาคมทหารรับจ้าง
สมาคมทหารรับจ้างแห่งนครรุ่งอรุณตั้งอยู่ ณ ลานกว้างทางตะวันตกของเมือง เป็นอาคารหินสูงสามชั้น
เหนือกรอบประตูแขวนตราโล่เหล็กเปื้อนสนิม พร้อมดาบยาวไขว้กันสองเล่ม อันเป็นสัญลักษณ์ของเลือดเนื้อและเกียรติยศ
ต่อให้เป็นยามเช้า สถานที่แห่งนี้ก็ยังเนืองแน่นไปด้วยผู้เล่นและ NPC เสียงอึกทึกได้ยินมาแต่ไกล
ผลักบานประตูไม้โอ๊กของสมาคม กลิ่นไอระเหยของเหล้ามอลต์ หยาดเหงื่อ และสนิมเหล็กปะทะจมูกทันที
โถงกว้างและอึกทึกครึกโครม ภายในพื้นที่ราวสี่ร้อยตารางเมตร เรียงรายด้วยโต๊ะกลมทำจากไม้ซุงนับสิบตัวอย่างเป็นระเบียบ
ฝาผนังทั้งสี่ด้านแขวนประดับด้วยของรางวัลจากการต่อสู้หลากหลายชนิด
ศีรษะอสูรเวท อาวุธของเผ่าต่างถิ่น ธงสีซีดจาง แต่ละชิ้นต่างเล่าขานเรื่องราวการผจญภัยอันน่าหวาดเสียว
ยามนี้แม้จะเป็นเวลาเช้าตรู่ ทว่าในโถงกลับมีคนนั่งอยู่แล้วไม่ต่ำกว่าร้อยคน
สายตาของจวินเหิงกวาดมองไปทั่วโถง พวกเขารวมกลุ่มกันเป็นวงสามสี่ห้าคนนั่งล้อมโต๊ะไม้
บ้างเป็น NPC บ้างก็เป็นผู้เล่น