ต่อจากต้วนจุ้ย·เถี่ยซาน ผู้แข็งแกร่งอีกคนของกิลด์ต้วนจุ้ยก็ถูกจวินเหิงส่งกลับน้ำพุเกิดใหม่
การตายของต้วนจุ้ย·ซวงหาน ราวกับสาดน้ำเย็นเฉียบลงกลางใจทุกคน
ผู้เล่นที่เดิมถูกสินบนก้อนโตพามัวเมา บัดนี้ก็ได้สติกลับคืน
เสียงหัวเราะได้ใจของหวังชงชะงักกึก เหมือนถูกมือล่องหนบีบคอหอย
มืออาชีพเงินเดือนปีละสิบห้าล้าน เอาแค่ฝีมือการต่อสู้ล้วน ๆ ก็ติดหนึ่งในห้าสิบของแดนภารตะได้สบาย
แต่คนระดับนั้น ก็ยังมิใช่คู่ต่อกรของเจ้าหมอนี่
ฉะนี้แล้ว ตนต้องยอมอ่อนข้อให้จวินหลินนี่จริง ๆ หรือ?!
พอคิดถึงตรงนี้ หวังชงก็รู้สึกคลื่นไส้ราวกับกลืนแมลงวันลงท้อง
ตั้งแต่เล็กจนโต ตัวเขาอาบรัศมีมานับไม่ถ้วน
มีแต่ให้ผู้อื่นก้มหัวให้ตน จะให้ไปก้มหัวให้คนอื่นได้อย่างไร?
แต่หากยังคงเป็นศัตรูกับคนตรงหน้านี้ต่อไป ก็มีแต่จะสร้างความเสียหายเพิ่มขึ้นอีก
สีหน้าของหวังชงเปลี่ยนไปมาระหว่างเขียวซีดกับขาวเผือด เขี้ยวกระทบกันดังกรอด
เขาจับจ้องจวินเหิงเขม็ง ในดวงตาพลุ่งพล่านไปด้วยโทสะ ความขัดแค้น และความหวาดหวั่น
อีกทั้งยังมีความรู้สึกหมดหนทางชนิดที่แม้แต่ตัวเขาก็ไม่กล้ายอมรับ
สุดท้าย เหตุผลก็หวนคืน เขาเอ่ยกับจวินเหิงว่า
"กี่ตังค์"
จวินเหิงยืนอยู่ใต้แสงจันทร์ มุมปากแขวนรอยยิ้มยียวน
เขาหยิบโทเค็นกิลด์ที่เปล่งแสงสีทองออกจากกระเป๋า มองใบหน้าเปื้อนความอัปยศของหวังชง แล้วเอื้อนเอ่ยเชื่องช้า