“แล้วนายล่ะ? ตื่นพลังได้อะไร?”
ระหว่างที่จวินเหิงกำลังครุ่นคิด เจียงหมิงเยวี่ยเอียงคอถาม
“ไม่ใช่ระดับธรรมดาหรอกนะ?”
“ไม่เป็นไร ๆ คุณอายังเลี้ยงนายไหว”
จวินเหิงได้สติ มองท่าที ‘ฉันเก่งมาก รีบชมเร็ว’ ของเธอแล้วอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้
“ผมน่ะ… ระดับเหนือจ้าวแห่ง”
“โอ้ ระดับเหนือจ้าวแห่งเหรอ งั้นก็ใช้ได้… เดี๋ยวนะ แกพูดว่าอะไรนะ?!”
ตะเกียบในมือเจียงหมิงเยวี่ยแทบหล่นบนโต๊ะ เบิกตากลมมองเขา
“พรสวรรค์ระดับเหนือจ้าวแห่ง” จวินเหิงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“โจมตีแล้วเพิ่มพลังโจมตี ไม่มีขีดจำกัด”
“……”
เจียงหมิงเยวี่ยเงียบไปหลายวินาที แล้วชี้ตะเกียบไปที่จมูกเขา
“แกโม้โดยไม่ดูตาม้าตาเรือสินะ? ฉันไม่เคยได้ยินว่ามีระดับเหนือจ้าวแห่งนี้เลยนะ?”
“แค่ทางเว็บไซต์ทางการยังไม่เผยแพร่ข้อมูล”
จวินเหิงยักไหล่ ไม่ได้อธิบายมากความ
เขารู้ว่าเรื่องนี้มันชวนตะลึง แต่พอเขาเอาไอเทมกับเงินในเกมออกมาใช้ได้จริง เจียงหมิงเยวี่ยก็ต้องเชื่อจนได้
“ได้ ๆ แกเก่ง แกเก่ง”
เจียงหมิงเยวี่ยเบ้ปาก เห็นชัดว่ายังเคลือบแคลงใจอย่างมาก
แต่เธอก็ไม่ได้ซักต่อ กลับเปลี่ยนเรื่องคุย
“พอเถอะ ฉันอิ่มแล้ว”
“แกกินเสร็จก็ล้างชามด้วย ฉันขอไปอาบน้ำก่อน”
เจียงหมิงเยวี่ยลุกเดินไปห้องน้ำ คลึงผมให้สยายออก เส้นผมสีดำขลับสยายยาวสยายสยายดุจน้ำตก
จวินเหิงมองแผ่นหลังของเธอ แววตาอ่อนโยน
ในชาติก่อน เขาไม่เคยมองภาพนี้อย่างตั้งใจ
เรื่องราวที่เคยชินในแต่ละวัน พอเสียไปแล้วถึงรู้ค่ามัน