เจ้าของบ้าน ลุงจ้าว
เจียงหมิงเยวี่ยสูดลมหายใจเข้าลึก คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกดรับสาย
"อ้อ ลุงจ้าว..."
ยังพูดไม่ทันจบ ปลายสายก็ส่งเสียงชายวัยกลางคนมา พ่วงด้วยความหน้าไม่อายน่าขยะแขยง
"เสี่ยวเยวี่ยนี่ เรื่องค่าเช่าน่ะ"
"ก่อนหน้านี้เธอบอกว่าเจอปัญหานิดหน่อย อยากให้ฉันผ่อนให้อีกเดือน"
"แต่ฉันไม่คิดเลยนะว่าเธอจะเอาเงินไปซื้อหมวกเกมอะไรนั่น"
เจียงหมิงเยวี่ยกำโทรศัพท์จนข้อนิ้วมือซีดขาว แต่น้ำเสียงพยายามรักษาความสงบไว้
"ลุงจ้าวคะ ฉันแค่ขาดสภาพคล่องชั่วคราว เดือนหน้าฉันต้องจ่ายชดเชยให้ครบแน่"
"เดือนหน้าเรอะ?"
เสียงหัวเราะของลุงจ้าวเจือแววเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง
"เสี่ยวเยวี่ยนี่ เธอค้างค่าเช่ามาสองเดือนแล้วนะ"
"ตอนแรกเห็นว่าเป็นเด็กผู้หญิงตัวคนเดียวไม่ง่าย ฉันถึงใจดีให้เช่า"
"แต่เธอจะเอาใจดีของฉันไปเป็นเรื่องสมควรไม่ได้นะ"
"ฉันรู้ค่ะ ลุงจ้าว ฉัน..."
"รู้ก็ดีแล้ว" ลุงจ้าวขัดจังหวะ
"ฉันก็ไม่อยากหาเรื่องลำบากใจให้เธอหรอก เอาอย่างนี้แล้วกัน ฉันดูแล้วเธอก็คงไม่มีเงิน"
"ไม่งั้น... เธอออกมาเป็นเพื่อนฉันสักคืนนึง เรื่องนี้เราค่อยมาคุยกันอีกทีดีไหม?"
สีหน้าเจียงหมิงเยวี่ยเยือกเย็นลงฉับพลัน
ความหมายในคำนี้ หล่อนฟังแล้วเข้าใจแจ่มแจ้ง
"ลุงจ้าวคะ ออกไปข้างนอกน่ะไม่จำเป็นหรอก"
"ค่าเช่าฉันจะหาทางเอง ขอเวลาฉันอีกสามวันเถอะ"
"สามวัน?" เสียงลุงจ้าวดังขึ้นทันที
"เจียงหมิงเยวี่ย เธออย่าไม่รู้จักดีชั่ว"
"ฉันไว้หน้าเธอ ถึงได้พูดดีด้วย ถ้าเธอเป็นอย่างนี้ล่ะก็ งั้นก็อย่าโทษว่าฉันไม่ไว้หน้ากัน!"