นั่นเป็นหญิงสาวอายุราวยี่สิบต้น ๆ รูปร่างคล่องแคล่วว่องไว
ผมยาวสลวยสยายถูกย้อมเป็นสีแดงไวน์สะดุดตา ขับผิวที่ขาวผ่องอยู่แล้วให้ยิ่งเปล่งปลั่ง
เธอสวมเสื้อกล้ามกีฬาสีดำเรียบง่าย ด้านล่างเป็นกางเกงฝึกยุทธ์หลวม ๆ
ทรวดทรงระหงสมส่วน เปี่ยมด้วยความงามที่ลงตัว
เธอเร่งฝีเท้าสามก้าวเป็นสองก้าว วิ่งไปถึงหน้าประตูคฤหาสน์
ไม่แม้แต่จะกดออด ยกมือขึ้นทุบประตูรัว ๆ แรงกระแทกสะเทือนไปทั้งบาน
"หยุนชาง! หยุนชาง! เปิดประตูเร็ว!"
ครู่ต่อมา ประตูถูกเปิดจากด้านใน
จี้หยุนชางสวมชุดอยู่บ้านสีขาวหลวม ๆ ผมยาวปล่อยสยายลงมาบนบ่าอย่างสบาย ๆ หว่างคิ้วแฝงแววง่วงงุนราวกับเพิ่งตื่น
"หลิงซาน เช้าตรู่เลยนะ เธอร้อนรนอะไรขนาดนั้น"
"เช้าตรู่?" หร่วนหลิงซานกลอกตา พลางผลักเธอเบียดเข้าไปในบ้าน
"ดูหน่อยสิกี่โมงแล้ว! แดดแยงตาแล้วนะ!"
จี้หยุนชางปิดประตู แล้วเดินเนิบ ๆ ไปนั่งลงบนโซฟาห้องนั่งเล่น ยกกาแฟที่เพิ่งชงเสร็จขึ้นมาจิบ
"แล้วไงต่อล่ะ มีเรื่องด่วนอะไรหรือ"
หร่วนหลิงซานได้ยินดังนั้น ใบหน้างามก็แสดงสีหน้าเหลือเชื่อ
"หยุนชาง เธอความจำเสื่อมหรือไง"
"ฉันอุตส่าห์กำชับเธอเป็นพิเศษเมื่อสามวันก่อน ว่าวันนี้คุณปู่กับคุณปู่รองของฉันจะไปสอนที่ศูนย์ฝึกพิเศษไง"
"เธอจำไม่ได้สักนิดเลยหรือ!"
คุณปู่ทั้งสองท่านของหร่วนหลิงซาน แม้จะไม่ได้เป็นผู้นำตระกูลหร่วนรุ่นปัจจุบันอีกแล้ว แต่ก็คือรากฐานของตระกูล