“จวิน... จวินหลิน?!”
เสียงของเขาหลมแหลม ราวกับแมวที่ถูกเหยียบหาง ทั้งร่างถอยกรูดไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
สมาชิกกิลด์ต้วนจุ้ยที่อยู่รอบๆ เมื่อได้ยินชื่อนี้ สีหน้าต่างๆ กันไป
บางคนงุนงง ดูไม่ออกว่าไม่เคยได้ยินชื่อนี้
บางคนร่างสั่นสะท้าน สีหน้าแปรเปลี่ยนใหญ่หลวง นั่นคือผู้เล่นที่ผ่านฝันร้ายในหมู่บ้านมือใหม่กับหวังชง
“นายน้อยชง ท่านพูดอะไรนะ? เขาเป็น...”
ต้วนจุ้ยอู๋ว่างในฐานะแทงก์หลัก ด้านหนึ่งต้านการโจมตีของจ้าวหมาป่าวายุ ด้านหนึ่งหันมามองจวินเหิง
“ใช่เขา!”
หวังชงกัดฟันกรอด ในตาคล้ายอยากจะพ่นไฟออกมา
ความอัปยศที่ได้รับที่ศูนย์ฝึกพิเศษตระกูลหร่วนระหว่างวันยังไม่ทันสลาย ตอนนี้มาเจอศัตรูในเกมอีกในหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้
ความแค้นเก่าใหม่ผสมปนเปกัน ทำให้ร่างเขาสั่นเทิ้ม
นักรบหัวล้านในทีม ร่างวาบหนึ่งมาอยู่ข้างหวังชง
เขาคือแกนหลักของกิลด์ ต้วนจุ้ย·เถี่ยซาน
“นายน้อยชง นี่คือจวินหลินที่ครั้งนั้นสังหารท่านในพริบตา?”
“ดูไม่ออกเลยว่าเขาเก่งกาจเพียงใด แม้แต่อุปกรณ์ดูดีสักชิ้นก็ไม่มี”
สายตาของเขากวาดไปทั่วร่างของจวินเหิง แววตาฉายแววพินิจและเหยียดหยาม
ทว่าคำพูดนี้ตกสู่หูของหวังชง กลับกลายเป็นภาพอันยากเอื้อนเอ่ยฉากแล้วฉากเล่า
ตอนนั้นที่เขาถูกสังหารในพริบตา คนตรงหน้าก็ไม่มีอุปกรณ์อะไรเลย
“ครั้งนั้นที่เขาสังหารพวกเราเป็นสิบในพริบตา ก็ไร้อุปกรณ์อะไรเลยเหมือนกัน”
“แต่ความเสียหายเขาผิดปกติมหันต์ หมัดเดียวก็เป็นหมื่นแต้ม!”