หันหลังเดินออกจากสมาคมทหารรับจ้าง แสงอรุณสาดส่องทั่วท้องถนนของนครรุ่งอรุณแล้ว
เสียงโหวกเหวกของผู้เล่น กิจวัตรประจำวันของ NPC ทุกสิ่งดูสงบสุขเป็นอย่างยิ่ง
แต่จวินเหิงรู้ดีว่า ภายใต้ภาพลักษณ์อันสวยหรูของเมืองนี้ ซ่อนความลับแห่งคลื่นใต้น้ำนับไม่ถ้วนที่เชี่ยวกราก
เขาเดินเลียบถนนสายหลักไปทางตะวันออกราวครึ่งชั่วโมง ตึกรามบ้านช่องรอบด้านค่อย ๆ เตี้ยลงและทรุดโทรม
ร้านค้าสองข้างทางก็เปลี่ยนจากหน้าร้านที่สดใสหรูหรา กลายเป็นร้านมือสองและโรงรับจำนำที่มีป้ายสีซีดจาง
ผู้คนบนท้องถนนลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด สองสามคนที่พบก็ก้มหน้ารีบเดินผ่าน สายตาหวาดระแวง
ที่นี่คือย่านสลัมของนครรุ่งอรุณ
และตลาดมืดก็ซ่อนตัวอยู่ในส่วนลึกของพื้นที่นี้
จวินเหิงเดินตามเครื่องหมายบนแผนที่ เลี้ยวเข้าตรอกแคบ ๆ
กำแพงสองข้างของตรอกปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำ ในอากาศคละคลุ้งด้วยกลิ่นอับชื้นและเหม็นเน่า
เดินไปราวหนึ่งร้อยเมตร ตรงหน้าเป็นประตูเหล็กสนิมเขรอะบานหนึ่ง
บนประตูไม่มีสัญลักษณ์ใด ๆ แต่เหนือวงกบประตูขึ้นไปฝังลวดลายดวงตาทองแดงธรรมดา ๆ อันหนึ่ง
นั่นคือสัญลักษณ์ของตลาดมืด สื่อว่า 'ที่นี่สามารถมองเห็นทุกสิ่ง'
จวินเหิงยื่นมือผลักประตู แต่ประตูเหล็กไม่ขยับเขยื้อน
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะเพิ่มแรงอีกนิด ทันใดนั้นเองบนบานประตูก็ปรากฏข้อความสีแดงเข้มขึ้นมา
[หน้าใหม่ อยากเข้าไป จ่ายค่าผ่านทางมา 10 เหรียญเงินก่อน]