หลินเจ๋อยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของห้องสวีทประธานาธิบดี ท้องของเขาส่งเสียงประท้วงออกมา
วันนี้เหนื่อยทั้งวัน ช่วงบ่ายไปนั่งเฝ้าอยู่หน้าบ้านพักคนชรา กระทั่งน้ำยังไม่ทันได้ดื่มสักหยด
เขาเดินไปที่เครื่องโทรศัพท์อัจฉริยะในห้องนั่งเล่น กดปุ่มเรียกสจ๊วตประจำห้อง
"คุณหลิน มีอะไรให้รับใช้หรือคะ?" เสียงสจ๊วตดังออกมาจากลำโพง
"หาอะไรกินขึ้นมาหน่อย อาหารทะเล จานใหญ่ ๆ"
"ได้ค่ะ คุณหลิน เชฟระดับสามดาวมิชลินกำลังรออยู่ในครัวอยู่แล้ว อาหารจานแนะนำของวันนี้คือล็อบสเตอร์สีน้ำเงินสไตล์ฝรั่งเศสกับหอยเป๋าฮื้อดำออสเตรเลีย ใช้เวลาราวยี่สิบนาทีค่ะ"
ครึ่งชั่วโมงต่อมา โต๊ะอาหารสไตล์ยุโรปยาวเหยียดถูกวางเต็มไปด้วยจานอาหาร
กลิ่นหอมโชยมาเตะจมูก
หลินเจ๋อดึงเก้าอี้ออกมานั่ง ตรงเข้าฉีกก้ามล็อบสเตอร์ที่ยาวเท่าแขนออกมาทันที
เนื้อกุ้งอวบอิ่มชุ่มฉ่ำราดด้วยซอสสูตรพิเศษ กัดเข้าไปคำหนึ่ง ความฟินทะลักล้นปรี่
เขากินไปพลาง เรียกแผงระบบขึ้นมาในหัวไปพลาง
คลังรายการคำตอนนี้ว่างเปล่าสิ้นเชิง
สิ่งที่เหลืออยู่เพียงอย่างเดียวคือรายการคำติดตัวแบบพาสซีฟ[ใจเย็นไม่หวั่นไหว]
ของสิ่งนี้ใช้ได้จริง ถ้าวันนี้ไม่มีพาสซีฟนี้ ตอนที่เผชิญหน้ากับเสิ่นฉางซานกับเงินสิบร้อยล้าน เขาคงตั้งสติไว้ไม่อยู่แน่นอน
การหาเงินเป็นเพียงกระบวนการ เป้าหมายที่แท้จริงคือการได้รายการคำเพิ่มขึ้นต่างหาก
มีเงินสดสิบร้อยล้านอยู่ในมือ เงินก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป
อยากได้รายการคำหายาก ความยากก็ลดลงไปมาก