ซุนลี่ซินเดินไปที่รถบรรทุก ลูกจ้างขนของสองสามคนรีบลดแท่นไฮดรอลิกลง
พานาเมร่าสตาร์ท ท่อไอเสียส่งเสียงคำรามต่ำ ก่อนจะค่อย ๆ ขับลงจากรถบรรทุก
ซุนลี่ซินไม่รอช้า ลดกระจกลงพยักหน้าให้หลินเจ๋อ แล้วเหยียบคันเร่งทันที
ยางเสียดสีกับแผ่นหินเกิดเป็นเสียงเบา ๆ รถคูเป้สีดำราวกับเสือดำ พุ่งออกจากประตูใหญ่คฤหาสน์หยุนติ่งไปพร้อมเสียงคำราม
โจวลี้ยืนอยู่ที่เดิม มองท้ายรถที่ค่อย ๆ ห่างออกไป กลืนน้ำลายลงคอ
คุณหลินคนนี้ ให้รถกับลูกน้องก็เป็นปอร์เช่สองสามล้าน คิดแบบนี้ไม่ว่าจะที่ไหนในเจียงเฉิง หรือทั้งประเทศก็หาคนทำแบบนี้ได้ยาก
"คุณโจว นี่คือส่วนที่เหลือและเอกสารเซ็นต์ ถ้าไม่มีธุระอื่น คุณกลับพร้อมทีมรถได้เลย" ริชาร์ดยื่นเอกสารที่เซ็นต์แล้วหลายฉบับให้โจวลี้
โจวลี้สะดุ้งเฮือก กลับมามีสติ
"คุณสจ๊วต... คุณหลิน... อยากลองรถไหมคะ?" โจวลี้ไม่ยอมแพ้ มองข้ามริชาร์ดไปที่หลินเจ๋อยืนอยู่ริมน้ำพุ
เธอทำเสียงออดอ้อนสุดชีวิต
หลินเจ๋อกำลังดูข้อมูลพนักงานใหม่ที่อยู่ในแท็บเล็ตของริชาร์ด ไม่แม้แต่จะเงยหน้า
ริชาร์ดสีหน้าเย็นลง
"คุณโจว คฤหาสน์เราไม่ต้องการบริการฟุ่มเฟือย กรุณากลับเถอะ" ริชาร์ดไล่ตรง ๆ โดยไม่ไว้หน้า
บอดี้การ์ดสองคนเดินเข้าไปอีกก้าว
โจวลี้สั่นไปทั้งตัว ไม่กล้ามีความคิดจะยวนผู้ชายคนนี้อีกต่อไป