"สองพันล้าน?!"
เสียงของซุนลี่ซินแตกพร่าไปเลย แก้มัดตาที่แดงก่ำจ้องไปที่หลินเจ๋อนั่งอยู่บนตำแหน่งประธาน
ในวงการนี้ นักเทรดได้ส่วนแบ่งเป็นกฎที่ตายตัว
แต่สำหรับการทำชอร์ตแบบที่โดนบังคับปิดสถานะขาดทุนในระยะสั้นขนาดนี้ เจ้านายจะให้ค่าตอบแทนสักหนึ่งหรือสองล้านก็ถือว่าเป็นพระแม่ธรณีแล้ว
"น้อยไป?" หลินเจ๋อกลืนฮะเก๋าชิ้นสุดท้าย แล้วหยิบทิชชู่เช็ดมือ
"ไม่ ไม่! เจ้านาย! มากเกินไปแล้ว!" ซุนลี่ซินรีบโบกมือไปมา "คุณช่วยเคลียร์หนี้สามล้านของผม แล้วยังช่วยดึงดวงซวยๆ ของผมออกไปอีก ผมจะมีหน้ามารับส่วนแบ่งมากมายขนาดนี้ได้ยังไง! ขอแค่ให้ผมได้เทรดทุกวัน เงินเดือนเดือนละหนึ่งหมื่นผมก็ยอมทำ!"
นี่คือคำพูดจากใจจริง
ถ้าไม่มีหลินเจ๋อ ตอนนี้เขาคงไม่นอนอยู่ใต้สะพาน ก็คงถูกพวกทวงหนี้ฟันเป็นชิ้นๆ ยัดกระสอบถ่วงน้ำไปแล้ว
"กฎก็คือกฎ" หลินเจ๋อทิ้งทิชชู่ลงบนโต๊ะ ลุกขึ้นยืน "ฉันไม่ชอบพูดคำสวยหรู ได้กำไรก็ต้องให้รางวัล ปีนี้เธอลงทุนพลาดหลายครั้ง ยืมเงินญาติพี่น้องไปไม่น้อย โดนนินทามามากพอแล้ว เงินนี้เอากลับไป จะได้ทำให้พ่อแม่เธอเชิดหน้าได้"
ดวงตาของซุนลี่ซินร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
ผู้ชายอายุสามสิบ เป็นคนที่โดนวงการนี้บี้จนไม่เคยร้องไห้ แต่ตอนนี้น้ำตาคลอเบ้า แล้วก็ไหลออกมาจนกลั้นไม่อยู่
สามปีมานี้ เขาใช้ชีวิตได้แย่กว่าหมาจรจัดข้างถนนอีก