หลินเจ๋อเอามือล้วงกระเป๋า สีหน้าเรียบเฉย พูดข้อมูลจากระบบออกมาตรง ๆ
ซุนลี่ซินอ้าปากค้าง นิ่งค้างอยู่กับที่
ทั้งหมดนี้คือข้อมูลลับสุดยอดของบัญชีเทรดหลักของเขา นอกเสียจากตัวเขาเอง ไม่มีใครรู้ละเอียดขนาดนี้
ต่อให้เป็นพวกทวงหนี้ ก็รู้แค่ว่าเขาเป็นหนี้ ไม่มีทางจำเหตุการณ์หงส์ดำในการเทรดทุกครั้งของเขาได้แม่นขนาดนี้
“แกเป็นใครกันแน่?” ซุนลี่ซินถอยหลังจนจนมุม หลังพิงตอม่อสะพานหยาบกร้าน
“ที่แกสืบได้ขนาดนี้ แกไม่ใช่แก๊งปล่อยเงินกู้ธรรมดาแน่ ๆ แกอยากได้อะไร?”
ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งกลัว
หลินเจ๋อเตะขวดเบียร์เปล่าที่อยู่ใกล้เท้า
“จังหวะเข้าตลาด การบริหารพอร์ต การป้องกันความเสี่ยงของแก ล้วนเป็นระดับตำราทั้งนั้น”
“ถ้าตามหลักตลาดปกติ เงินสามล้านที่แกยืมไป ตอนนี้น่าจะทบเป็นสิบเท่าแล้ว”
คำพูดไม่กี่ประโยคนี้ จี้ไปที่จุดที่อ่อนไหวที่สุดในใจซุนลี่ซินโดยตรง
ซุนลี่ซินนั่งยอง ๆ ลงกับพื้นอย่างเจ็บปวด สองมือกำผม อารมณ์พังทลายไปหมด
“อย่ามาพูดถึงตรรกะกับฉัน! ตลาดนี้มันไม่มีตรรกะ!”
เขาตะโกนจนเสียงแหบแห้ง น้ำเสียงสั่นเครือ
“ฉันคิดเลขถึงทศนิยมสามตำแหน่งแล้ว! ข้อมูลมหภาคทุกอย่าง งบการเงินต้นฉบับ ฉันนอนไม่หลับสามคืนเพื่อตรวจทานซ้ำ!”
“ทั้ง ๆ ที่เป็นแผนที่ทำเงินร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่พอฉันเปิดออเดอร์ปุ๊บ ต้องมีเรื่องปั๊บ!”
“แผ่นดินไหว! ตั๊กแตนระบาด! สายเคเบิลใต้ทะเลถูกฉลามกัดขาด!”
“ขนาดเซิร์ฟเวอร์ตลาดหลักทรัพย์ยังหยุดทำงานเพราะสายไฟถูกหนูแทะ!”