เสิ่นเนี่ยนเวยมองไปที่หลินเจ๋อ
หลินเจ๋อพูดตัวเลขชุดหนึ่งออกมา พร้อมกับชื่อของตัวเอง
เสิ่นเนี่ยนเวยพูดย้อนไปให้ปลายสายฟัง
วางสายโทรศัพท์
สิบนาทีต่อมา ไม่มีใครพูดอะไรในห้องพักคนไข้
เสิ่นฉางซานนั่งอยู่บนเตียงคนไข้ ขยับข้อมือและคอ สัมผัสได้ถึงพลังที่ห่างหายไปนานในร่างกาย
เขายกหัวขึ้นมองหลินเจ๋อเป็นระยะ
ชายหนุ่มคนนี้นิ่งสงบเกินไปแล้ว
ไม่กี่นาทีต่อมา
โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของหลินเจ๋อสั่นเบา ๆ
เขาล้วงโทรศัพท์ออกมา กดเปิดหน้าจอ
ข้อความหนึ่งโผล่ขึ้นมา
[ธนาคารอินดัสเทรียลแอนด์คอมเมอร์เชียล]บัญชีของคุณเลขท้าย 7421 เมื่อวันที่ 18 เวลา 17:42 น. รับโอนเงินเข้าจำนวน 1,000,000,000.00 หยวน ยอดเงินคงเหลือในบัญชี 1,000,050,135.20 หยวน
เลขศูนย์ยาวเหยียดกินพื้นที่เกือบครึ่งหน้าจอ
รวมกับห้าหมื่นที่เหลืออยู่ก่อนหน้า ตัวเลขชวนตาพร่ามาก
ถ้าเป็นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ถ้าหลินเจ๋อเห็นเงินในบัญชีเพิ่มขึ้นหนึ่งพันล้าน เขาจะต้องตื่นเต้นจนมือไม้สั่น แถมยังคิดว่านี่เป็นข้อความหลอกลวงแน่ ๆ
แต่ตอนนี้ รายการคำแบบพาสซีฟ[ใจเย็นไม่หวั่นไหว]คอยตรึงอารมณ์ของเขาไว้แน่น
หัวใจไม่เต้นเร็วขึ้น สมองชัดเจนผิดปกติ
เขาล็อกหน้าจอ แล้วยัดโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋ากางเกง
“ได้รับแล้ว” หลินเจ๋อดึงเก้าอี้ออก ยืนขึ้น “การซื้อขายเสร็จสิ้น เราไม่ติดค้างกันแล้ว”
พูดจบ เขาไม่รีรอแม้แต่น้อย หันหลังเดินออกไปทันที
“น้องหนุ่ม ก่อนไป” เสิ่นฉางซานเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเต็มเปี่ยมด้วยพลัง