โจวลี้โน้มตัวไปข้างหน้า ชุดสูทวิชาชีพเปิดกว้างที่คอเสื้อ กลิ่นน้ำหอมฟุ้งกระจายทั่วบริเวณพักผ่อน
หลินเจ๋อเอนหลังพิงโซฟาหนังแท้ ถอยห่างออกมา
“จัดการรถเสร็จแล้วส่งไปที่อยู่ที่ให้ไว้” หลินเจ๋อบอกที่อยู่ “ตะวันออก เขตชานเมือง คฤหาสน์หยุนติ่ง”
พอคำพวกนี้ออกมา โจวลี้ก็ชะงักไปทั้งตัว
เมื่อครู่เธอยังคิดไปเองว่าอาจมีโอกาสได้ก้าวขึ้นไปอยู่เหนือหัวคนอื่น แต่ตอนนี้ในหัวเต็มไปด้วยความกลัว
คฤหาสน์หยุนติ่ง
ที่ดินส่วนตัวของเสิ่นฉางซาน มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเจียงเฉิง สัญลักษณ์แห่งอำนาจสูงสุดของคนทั้งเมือง แม้แต่ผู้บริหารระดับสูงของเมืองก็ต้องจองล่วงหน้าครึ่งเดือนเพื่อเข้าพบ
ตอนนี้ ชายหนุ่มที่เพิ่งใช้เงินหลายสิบล้านซื้อรถคนนี้ เอ่ยที่อยู่นั้นออกมาลอย ๆ เป็นที่รับของ
โจวลี้เก็บทุกท่วงท่ายั่วยวนทันที ยืนตัวตรงอย่างมีระเบียบ มือทั้งสองข้างประสานกันวางไว้หน้าท้อง
“เข้าใจแล้ว คุณหลินไม่ต้องห่วง พอเอกสารเสร็จฉันจะนำทีมไปส่งให้ถึงที่ด้วยตัวเอง” โจวลี้แทบไม่กล้าหายใจแรง ๆ กลัวว่าเมื่อกี้ความคิดบ้า ๆ ที่เกือบเอาชีวิตไม่รอดของเธอจะถูกเขาจำไปคิดแค้น
ระดับใหญ่อย่างนี้ ถ้าเกิดทำให้เขาไม่พอใจขึ้นมาจริง ๆ เธอที่เป็นแค่พนักงานขายตัวเล็ก ๆ คงไม่ได้เห็นแสงตะวันตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น
ประตูตรวจจับอัตโนมัติเปิดแยกออกทั้งสองข้าง
ชายคนหนึ่งในชุดสูทสั่งตัดสีน้ำเงินเข้มเดินก้าวยาวเข้ามา
ผมตัดอย่างเรียบร้อย รองเท้าหนังขัดเงาวาว