ซูเสวี่ยไม่ได้ไปไหน
เห็นกับตาว่าจ้าวข่ายจ่ายค่าอาหารไม่ไหวแล้วโดนตำรวจพาตัวไป ความฝันเรื่องเศรษฐีของซูเสวี่ยก็แหลกสลายลงอย่างสิ้นเชิง
เธอรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้ทางรอดเดียวที่ยังพอจับต้องได้ก็คือหลินเจ๋อ
คนที่ควักเงินจ่ายห้องสวีทประธานาธิบดีได้อย่างง่ายดาย ต้องเป็นขาใหญ่ตัวจริงแน่นอน!
เธออดทนนั่งคอยอยู่ที่ล็อบบี้เป็นเวลากว่าหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็รอจนหลินเจ๋อกลับมา
ซูเสวี่ยวิ่งไปหาหลินเจ๋อ พอจะยื่นมือไปจับแขนเขา สายตาก็พลันไปสะดุดเข้ากับโจวลี้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
โจวลี้สวมยูนิฟอร์มขั้นสูงของสโมสรซิงไห่ที่ตัดเย็บได้สวยงามเป๊ะเว่อร์ ขาในถุงน่องสีดำ แต่งหน้าละเอียด บุคลิกเย้ายวนใจ
ถึงจะเป็นสาววัยเดียวกัน แต่ซูเสวี่ยถูกกดให้เป็นรองโจวลี้ทันที เหมือนของเก๊ชนกับของแท้
ซูเสวี่ยหน้ากระตุกวาบ นิ้วชี้ไปที่โจวลี้
"นี่ใคร!"
น้ำเสียงของซูเสวี่ยแหลมคมเสียดหู เต็มไปด้วยการเอ่ยปากถามหาเรื่อง
หลินเจ๋อไม่แม้แต่จะสนใจ ก้าวยาว ๆ ถัดผ่านซูเสวี่ยไปข้างหน้า
ซูเสวี่ยใจร้อน รีบไปขวางทางไว้ ตาแดงก่ำ
"หลินเจ๋อ! นายกำลังแก้แค้นฉันใช่ไหม?"
"นายตั้งใจหาร่านมาพาเข้าห้องโรงแรมเพื่อลงโทษฉันใช่ไหม? ยังไงนายก็ยังมีฉันในใจอยู่ ทำไมต้องมาทำร้ายพวกเราทั้งสองคนแบบนี้ด้วย!"
"ฉันพูดแล้วไงว่าฉันรู้ผิด สามปีที่ผ่านมาที่ฉันมีต่อนาย นายลืมไปหมดแล้วหรือไง?"
โจวลี้ยืนอยู่ข้าง ๆ พอได้ยินคำว่า "ร่าน" ใบหน้าก็เย็นชาลงทันที
คนที่ขายซูเปอร์คาร์ที่ซิงไห่ อะไรแบบไหนก็เคยเจอมาแล้วทั้งนั้น